I. Omnis homines, qui sese student
praestare ceteris animalibus, summa ope niti decet, ne vitam silentio transeant veluti
pecora, quae natura prona atque ventri oboedientia finxit. Sed nostra omnis vis in animo
et corpore sita est; animi imperio, corporis servitio magis utimur; alterum nobis cum dis,
alterum cum beluis commune est. Quo mihi rectius videtur ingeni quam virium opibus gloriam
quaerere, et, quoniam vita ipsa, qua fruimur, brevis est, memoriam nostri quam maxume
longam efficere. Nam divitiarum et formae gloria fluxa atque fragilis est, virtus clara
aeternaque habetur.
Sed diu magnum inter mortalis certamen fuit, vine corporis an virtute animi
res militaris magis procederet. Nam et prius quam incipias consulto et ubi consulueris
mature facto opus est. Ita utrumque per se indigens alterum alterius auxilio eget. |
II. Igitur initio reges - nam in terris
nomen imperi id primum fuit -divorsi pars ingenium, alii corpus exercebant; etiam tum vita
hominum sine cupiditate agitabatur, sua cuique satis placebant. Postea vero quam in Asia
Cyrus, in Graecia Lacedaemonii et Athenienses coepere urbis atque nationes subigere,
lubidinem dominandi causam belli habere, maxumam gloriam in maxumo imperio putare, tum
demum periculo atque negotiis compertum est in bello plurumum ingenium posse. Quod si
regum atque imperatorum animi virtus in pace ita ut in bello valeret, aequabilius atque
constantius sese res humanae haberent, neque aliud alio ferri neque mutari ac misceri
omnia cerneres. Nam imperium facile iis artibus retinetur, quibus initio partum est. Verum
ubi pro labore desidia, pro continentia et aequitate lubido atque superbia invasere,
fortuna simul cum moribus immutatur. Ita imperium semper ad optumum quemque a minus bono
transfertur.
Quae homines arant, navigant, aedificant, virtuti omnia parent. Sed multi
mortales, dedit! ventri atque somno, indocti incultique vitam sicuti peregrinantes
transegere; quibus profecto contra naturam corpus voluptati, anima oneri fuit. Eorum ego
vitam mortemque iuxta aestumo, quoniam de utraque siletur. Verum enim vero is demum mihi
vivere atque frui anima videtur, qui aliquo negotio intentus praeclari facinoris aut artis
bonae famam quaerit. |
III. Sed in magna copia rerum aliud
alii natura iter ostendit. Pulchrum est bene facere rei publicae, etiam bene dicere haud
absurdum est; vel pace vel bello clarum fieri licet; et qui fecere et qui facta aliorum
scripsere, multi laudantur. Ac mihi quidem, tametsi haudquaquam par gloria sequitur
scriptorem et auctorem rerum, tamen in primis arduum videtur res gestas scribere: primum
quod facta dictis exaequanda sunt, dehinc quia plerique quae delicta reprehenderis
malivolentia et invidia dicta putant, ubi de magna virtute atque gloria bonorum memores,
quae sibi quisque facilia factu putat, aequo animo accipit, supra ea veluti ficta pro
falsis ducit.
Sed ego adulescentulus initio sicuti plerique studio ad rem publicam latus
sum, ibique mihi multa advorsa fuere. Nam pro pudore, pro abstinentia, pro virtute,
audacia, largitio, avaritia vigebant. Quae tametsi animus aspernabatur insolens malarum
artium, tamen inter tanta vitia imbecilla aetas ambitione corrupta tenebatur; ac me, cum
ab reliquorum malis moribus dissentirem, nihilo minus honoris cupido eadem, qua ceteros,
fama atque invidia vexabat. |
IV. Igitur ubi animus ex multis miseriis
atque periculis requievit et mihi reliquam aetatem a re publica procul habendam decrevi,
non fuit consilium socordia atque desidia bonum otium conterere, neque vero agrum colundo
aut venando - servilibus officiis - intentum aetatem agere; sed a quo incepto studioque me
ambitio mala detinuerat, eodem regressus statui res gestas populi Romani carptim, ut
quaeque memoria digna videbantur, perscribere, - eo magis, quod mihi a spe, metu, partibus
rei publicae animus liber erat.
Igitur de Catilinae coniuratione, quam verissume potero, paucis absolvam; nam
id facinus in primis ego memorabile existumo sceleris atque periculi novitate. De cuius
hominis moribus pauca prius explananda sunt quam initium narrandi faciam. |
V. L. Catilina, nobili genere natus,
fuit magna vi et animi et corporis, sed ingenio malo pravoque. Huic ab adulescentia bella
intestina, caedes, rapinae, discordia civilis grata fuere, ibique inventutem suam
exercuit. Corpus patiens inediae, algoris, vigiliae supra quam cuiquam credibile est.
Animus audax, subdolus, varius, cuius rei lubet simulator ac dissimulator; alieni
appetens, sui profusus, ardens in cupiditatibus; satis eloquentiae, sapientiae parum;
vastus animus immoderata, incredibilia, nimis alta semper cupiebat. Hunc post dominationem
L. Sullae lubido maxuma invaserat rei publicae capiundae, neque id quibus modis
adsequeretur, dum sibi regnum pararet, quicquam pensi habebat. Agitabatur magis magisque
in dies animus ferox inopia rei familiaris et conscientia scelerum, quae utraque iis
artibus auxerat, quas supra memoravi. Incitabant praeterea corrupti civitatis mores, quos
pessuma ac divorsa inter se mala, luxuria atque avaritia, vexabant.
Res ipsa hortari videtur, quoniam de moribus civitatis tempus admonuit, supra
repetere ac paucis instituta maiorum domi militiaeque, quo modo rem publicam habuerint,
quantamque, reliquerint, ut paulatim immutata ex pulcherruma atque optuma pessuma ac
flagitiosissuma facta sit, disserere. |
| VI. Urbem Romam, sicuti ego accepi,
condidere atque habuere initio Troiani, qui Aenea duce profugi sedibus incertis
vagabantur, cumque iis Aborigines, genus hominum agreste, sine legibus, sine imperio,
liberum atque solutum. Hi postquam in una moenia convenere, dispari genere, dissimili
lingua, alii alio more viventes, incredibile memoratu est quam facile coaluerint; ita
brevi multitudo dispersa atque vaga concordia civitas facta erat. Sed postquam res eorum
civibus, moribus, agris aucta, satis prospera satisque pollens videbatur, sicuti pleraque
mortalium habentur, invidia ex opulentia orta est. Igitur reges populique finitumi bello
temptare, pauci ex amicis auxilio esse; nam ceteri metu perculsi a periculis aberant. At
Romani domi militiaeque intenti festinare, parare, alius alium hortari, hostibus obviam
ire, libertatem, patriam, parentisque armis tegere. Post, ubi pericula virtute
propulerant, sociis atque amicis auxilia portabant, magisque dandis quam accipiundis
beneficiis amicitias parabant. Imperium legitumum, nomen imperi regium habebant. Delecti,
quibus corpus annis infirmum, ingenium sapientia validum erat, rei publicae consultabant;
ii vel aetate vel curae similitudine patres appellabantur. Post, ubi regium imperium, quod
initio conservandae libertatis atque augendae rei publicae fuerat, in superbiam
dominationemque se convortit, immutato more annua imperia binosque imperatores sibi
fecere; eo modo minume posse putabant per licentiam insolescere animum humanum. |
| VII. Sed ea tempestate coepere se
quisque magis extollere magisque ingenium in promptu habere. Nam regibus boni quam mali
suspectiores sunt, semperque iis aliena virtus formidulosa est. Sed civitas incredibile
memoratu est, adepta libertate, quantum brevi creverit; tanta cupido gloriae incesserat.
Iam primum iuventus, simul ac belli patiens erat, in castris per laborem usum militiae
discebat magisque in decoris armis et militaribus equis quam in scortis atque conviviis
lubidinem habebant. Igitur talibus viris non labor insolitus, non locus ullus asper aut
arduus erat, non armatus hostis formidulosus; virtus omnia domuerat. Sed gloriae maxumum
certamen inter ipsos erat: se quisque hostem ferire, murum adscendere, conspici, dum tale
facinus faceret, properabat; eas divitias, eam bonam famam magnamque nobilitatem putabant.
Laudis avidi, pecuniae liberales erant; gloriam ingentem, divitias honestas volebant.
Memorare possem, quibus in locis maxumas hostium copias populus Romanus parva manu
fuderit, quas urbis natura munitas pugnando ceperit, ni ea res longius nos ab incepto
traheret. |
| VIII. Sed profecto fortuna in omni re
dominatur; ea res cunctas ex lubidine magis quam ex vero celebrat obscuratque.
Atheniensium res gestae, sicuti ego aestumo, satis amplae magnificaeque fuere, verum
aliquanto minores tamen quam fama feruntur. Sed quia provenere ibi scriptorum magna
ingenia, per terrarum orbem Atheniensium facta pro maxumis celebrantur. Ita eorum, qui
fecere, virtus tanta habetur, quantum eam verbis potuere extollere praeclara ingenia. At
populo Romano numquam ea copia fuit, quia prudentissumus quisque maxume negotiosus erat;
ingenium nemo sine corpore exercebat, optumus quisque facere quam dicere, sua ab aliis
bene facta laudari quam ipse aliorum narrare malebat. |
| IX. Igitur domi militiaeque boni mores
colebantur; concordia maxuma, minuma avaritia erat; ius bonumque apud eos non legibus
magis quam natura valebat. Iurgia, discordias, simultates cum hostibus exercebant, cives
cum civibus de virtute certabant; in suppliciis deorum magnifici, domi parci, in amicos
fideles erant. Duabus his artibus, audacia in bello, ubi pax evenerat, aequitate, seque
remque publicam curabant. Quarum rerum ego maxuma documenta haec habeo: quod in bello
saepius vindicatum est in eos, qui contra imperium in hostem pugnaverant quique tardius
revocati proelio excesserant, quam qui signa relinquere aut pulsi loco cedere ausi erant;
in pace vero, quod beneficiis magis quam metu imperium agitabant, et, accepta iniuria,
ignoscere quam persequi malebant. |
| X. Sed ubi labore atque iustitia res
publica crevit, reges magni bello domiti, nationes ferae et populi ingentes vi subacti,
Carthago, aemula imperi Romani, ab stirpe interiit, cuncta maria terraeque patebant,
saevire fortuna ac miscere omnia coepit. Qui labores, pericula, dubias atque asperas res
facile toleraverant, iis otium, divitiae, optanda alias, oneri miseriaeqne fuere. Igitur
primo imperi, deinde pecuniae cupido crevit; ea quasi materies omnium malorum fuere.
Namque avaritia fidem, probitatem, ceterasque artis bonas subvortit; pro his superbiam,
crudelitatem, deos neglegere, omnia venalia habere edocuit. Ambitio multos mortalis falsos
fieri subegit, aliud clausum in pectore, aliud in lingua promptum habere, amicitias
inimicitiasque non ex re sed ex commodo aestumare, magisque voltum quam ingenium bonum
habere. Haec primo paulatim crescere, interdum vindicari; post, ubi contagio quasi
pestilentia invasit, civitas immutata, imperium ex iustissumo atque optumo crudele
intolerandumque factum. |
| XI. Sed primo magis ambitio quam
avaritia animos hominum exercebat, quod tamen vitium propius virtutem erat. Nam gloriam,
honorem, imperium bonus et ignavos aeque sibi exoptant; sed ille vera via nititur, huic
quia bonae artes desunt, dolis atque fallaciis contendit. Avaritia pecuniae studium habet,
quam nemo sapiens concupivit; ea quasi venenis malis imbuta corpus animumque virilem
effeminat, semper infinita, insatiabilis est, neque copia neque inopia minuitur. Sed
postquam L. Sulla, armis recepta re publica, bonis initiis malos eventus habuit, rapere
omnes, trahere, domum alius, alius agros cupere, neque modum neque modestiam victores
habere, foeda crudeliaque in civis facinora facere. Huc accedebat quod L. Sulla exercitum,
quem in Asia ductaverat, quo sibi fidum faceret, contra morem maiorum luxuriose nimisque
liberaliter habuerat. Loca amoena, voluptaria facile in otio ferocis militum animos
molliverant. Ibi primum insuevit exercitus populi Romani amare, potare, signa, tabulas
pictas, vasa caelata mirari, ea privatim et publice rapere, delubra spoliare, sacra
profanaque omnia polluere. Igitur ii milites, postquam victoriam adepti sunt, nihil
reliqui victis fecere. Quippe secundae res sapientium animos fatigant; ne illi corruptis
moribus victoriae temperarent. |
| XII. Postquam divitiae honori esse
coepere, et eas gloria, imperium, potentia sequebatur, hebescere virtus, paupertas probro
haberi, innocentia pro malivolentia duci coepit. Igitur ex divitiis iuventutem luxuria
atque avaritia cum superbia invasere: rapere, consumere; sua parvi pendere, aliena cupere;
pudorem pudicitiam, divina atque humana promiscua, nihil pensi neque moderati habere.
Operae pretium est, cum domos atque villas cognoveris in urbium modum exaedificatas,
visere templa deorum, quae nostri maiores, religiosissumi mortales, fecere. Verum illi
delubra deorum pietate, domos suas gloria decorabant, neque victis quicquam praeter
iniuriae licentiam eripiebant. At hi contra, ignavissumi homines, per summum scelus omnia
ea sociis adimere, quae fortissumi viri victores reliquerant: proinde quasi iniuriam
facere id demum esset imperio uti. |
| XIII. Nam quid ea memorem, quae,
nisi iis, qui videre, nemini credibilia sunt, a privatis compluribus subvorsos montis,
maria constrata esse? Quibus mihi videntur ludibrio fuisse divitiae; quippe, quas honeste
habere licebat, abuti per turpitudinem properabant. Sed lubido stupri, ganeae, ceterique
cultus non minor incesserat: mulieres pudicitiam in propatulo habere; vescendi causa terra
marique omnia exquirere; dormire prius quam somni cupido esset; non famem aut sitim, neque
frigus neque lassitudinem opperiri, sed ea omnia luxu antecapere. Haec iuventutem, ubi
familiares opes defecerant, ad facinora incendebant; animus imbutus malis artibus haud
facile lubidinibus carebat: eo profusius omnibus modis quaestui atque sumptui deditus
erat. |
| XIV. In tanta tamque corrupta
civitate Catilina, id quod factu facillumum erat, omnium flagitiorum atque facinorum
circum se tamquam stipatorum catervas habebat. Nam quicumque impudicus, ganeo, aleo, bona
patria laceraverat, quique alienum aes grande conflaverat, quo flagitium aut facinus
redimeret, praeterea omnes undique parricidae, sacrilegi, convicti iudiciis aut pro factis
iudicium timentes, ad hoc quos manus atque lingua periurio alit sanguine civili alebat,
postremo omnes, quos flagitium, egestas, conscius animus exagitabat, ii Catilinae proxumi
familiaresque erant. Quod si quis etiam a culpa vacuus in amicitiam eius inciderat,
cotidiano usu atque illecebris facile par similisque ceteris efficiebatur. Sed maxume
adulescentium familiaritates appetebat: eorum animi molles etiam et fluxi dolis haud
difficulter capiebantur. Nam ut cuiusque studium ex aetate flagrabat, aliis scorta
praebere, aliis canes atque equos mercari, postremo neque sumptui neque modestiae suae
parcere, dum illos obnoxios fidosque sibi faceret. Scio fuisse nonnullos qui ita
existumarent, iuventutem, quae domum Catilinae frequentabat, parum honeste pudicitiam
habuisse; sed ex aliis rebus magis, quam quod cuiquam id compertum foret, haec fama
valebat. |
| XV. Iam primum adulescens Catilina
multa nefanda stupra fecerat, cum virgine nobili, cum sacerdote Vestae, alia huiusce modi
contra ius fasque. Postremo captus amore Aureliae Orestillae, cuius praeter formam nihil
umquam bonus laudavit, quod ea nubere illi dubitabat timens privignum adultum aetate, pro
certo creditur, necato filio, vacuam domum scelestis nuptiis fecisse. Quae quidem res mihi
in primis videtur causa fuisse facinus maturandi. Namque animus impurus, dis hominibusque
infestus, neque vigiliis neque quietibus sedari poterat; ita conscientia mentem excitam
vastabat. Igitur colos ei exsanguis, foedi oculi, citus modo, modo tardus incessus:
prorsus in facie voltuque vecordia inerat. |
| XVI. Sed iuventutem, quam, ut supra
diximus, illexerat, multis modis mala facinora edocebat. Ex illis testis signatoresque
falsos commodare; fidem, fortunas, pericula, vilia habere, post, ubi eorum famam atque
pudorem attriverat, maiora alia imperabat; si causa peccandi in praesens minus suppetebat,
nihilo minus insontis sicuti sontis circumvenire, iugulare; scilicet ne per otium
torpescerent manus aut animus, gratuito potius malus atque crudelis erat. Iis amicis
sociisque confisus Catilina, simul quod aes alienum per omnis terras ingens erat, et quod
plerique Sullani milites, largius suo usi, rapinarum et victoriae veteris memores civile
bellum exoptabant, opprimundae rei publicae consilium cepit. In Italia nullus exercitus,
Cn. Pompeius in extremis terris bellum gerebat; ipsi consulatum petenti magna spes,
senatus nihil sane intentus; tutae tranquillaeque res omnes, sed ea prorsus oportuna
Catilinae. |
| XVII. Igitur circiter Kalendas
Iunias, L. Caesare et C. Figulo consulibus, primo singulos appellare, hortari alios, alios
temptare; opes suas, imparatam rem publicam, magna praemia coniurationis docere. Ubi satis
explorata sunt quae voluit, in unum omnis convocat, quibus maxuma necessitudo et plurumum
audaciae inerat. Eo convenere senatorii ordinis P. Lentulus Sura, P. Autronius, L. Cassius
Longinus, C. Cethegus, P. et Ser. Sullae Ser. filii, L. Vargunteius, Q. Annius, M. Porcius
Laeca, L. Bestia, Q. Curius; praeterea ex equestri ordine M. Fulvius Nobilior, L.
Statilius, P. Gabinius Capito, C. Cornelius; ad hoc multi ex coloniis et municipiis, domi
nobiles. Erant praeterea complures paulo occultius consili huiusce participes nobiles,
quos magis dominationis spes hortabatur quam inopia aut alia necessitudo. Ceterum iuventus
pleraque, sed maxume nobilium, Catilinae inceptis favebat; quibus in otio vel magnifice
vel molliter vivere copia erat, incerta pro certis, bellum quam pacem malebant. Fuere item
ea tempestate qui crederent M. Licinium Crassum non ignarum eius consili fuisse; quia Cn.
Pompeius, invisus ipsi, magnum exercitum ductabat, cuiusvis opes voluisse contra illius
potentiam crescere, simul confisum, si coniuratio valuisset, facile apud illos principem
se fore. |
| XVIII. Sed antea item coniuravere
pauci contra rem publicam, in quibus Catilina fuit; de qua, quam verissume potero, dicam.
L. Tullo et M'. Lepido consulibus, P. Autronius et P. Sulla, designati consules, legibus
ambitus interrogati poenas dederant. Post paulo Catilina, pecuniarum repetundarum reus,
prohibitus erat consulatum petere, quod intra legitumos dies profiteri nequiverat. Erat
eodem tempore Cn. Piso, adulescens nobilis, summae audaciae, egens, factiosus, quem ad
perturbandam rem publicam inopia atque mali mores stimulabant. Cum hoc Catilina et
Autronius circiter Nonas Decembris consilio communicato parabant in Capitolio Kalendis
Ianuariis L. Cottam et L. Torquatum consules interficere, ipsi, fascibus correptis,
Pisonem cum exercitu ad obtinendas duas Hispanias mittere. Ea re cognita, rursus in Nonas
Februarias consilium caedis transtulerant. Iam tum non consulibus modo, sed plerisque
senatoribus perniciem machinabantur. Quod ni Catilina maturasset pro curia signum sociis
dare, eo die post conditam urbem Romam pessumum facinus patratum foret. Quia nondum
frequentes armati convenerant, ea res consilium diremit. |
| XIX. Postea Piso in citeriorem
Hispaniam quaestor pro praetore missus est, adnitente Crasso, quod eum infestum inimicum
Cn. Pompeio cognoverat. Neque tamen senatus provinciam invitus dederat; quippe foedum
hominem a re publica procul esse volebat, simul quia boni complures praesidium in eo
putabant, et iam tum potentia Pompei formidulosa erat. Sed is Piso in provincia ab
equitibus Hispanis, quos in exercitu ductabat, iter faciens occisus est. Sunt qui ita
dicant, imperia eius iniusta, superba, crudelia barbaros nequivisse pati; alii autem
equites illos, Cn. Pompei veteres fidosque clientis, voluntate eius Pisonem aggressos;
numquam Hispanos praeterea tale facinus fecisse, sed imperia saeva multa ante perpessos.
Nos eam rem in medio relinquemus. De superiore coniuratione satis dictum. |
| XX. Catilina, ubi eos, quos paulo ante
memoravi, convenisse videt, tametsi cum singulis multa saepe egerat, tamen in rem fore
credens univorsos appellare et cohortari, in abditam partem aedium secedit atque ibi,
omnibus arbitris procul amotis, orationem huiusce modi habuit: "Ni
virtus fidesque vostra spectata mihi forent, nequiquam oportuna res cecidisset; spes
magna, dominatio in manibus frustra fuissent; neque ego per ignaviam aut vana ingenia
incerta pro certis captarem. Sed quia multis et magnis tempestatibus vos cognovi fortis
fidosque mihi, eo animus ausus est maxumum atque pulcherrumum facinus incipere, simul quia
vobis eadem quae mihi bona malaque esse intellexi. Nam idem velle atque idem nolle, ea
demum firma amicitia est.
Sed ego quae mente agitavi, omnes iam antea divorsi audistis. Ceterum mihi in
dies magis animus accenditur, cum considero, quae condicio vitae futura sit, nisi nosmet
ipsi vindicamus in libertatem. Nam postquam res publica in paucorum potentium ius atque
dicionem concessit, semper illis reges, tetrarchae vectigales esse, populi, nationes
stipendia pendere; ceteri omnes, strenui, boni, nobiles atque ignobiles, volgus fuimus
sine gratia, sine auctoritate, iis obnoxii, quibus, si res publica valeret, formidini
essemus. Itaque omnis gratia, potentia, honos, divitiae apud illos sunt aut ubi illi
volunt; nobis reliquere pericula, repulsas, iudicia, egestatem. Quae quo usque tandem
patiemini, fortissumi viri? Nonne emori per virtutem praestat quam vitam miseram atque
inhonestam, ubi alienae superbiae ludibrio fueris, per dedecus amittere? Verum enim vero,
pro deum atque hominum fidem, victoria in manu nobis est; viget aetas, animus valet;
contra illis annis atque divitiis omnia consenuerunt. Tantum modo incepto opus est, cetera
res expediet. Etenim quis mortalium, cui virile ingenium est, tolerare potest illis
divitias superare, quas profundant in exstruendo mari et montibus coaequandis, nobis rem
familiarem etiam ad necessaria deesse? illos binas aut amplius domos continuare, nobis
larem familiarem nusquam ullum esse? Cum tabulas, signa, toreumata emunt, nova diruunt,
alia aedificant, postremo omnibus modis pecuniam trahunt, vexant, tamen summa lubidine
divitias suas vincere nequeunt. At nobis est domi inopia, foris aes alienum; mala res,
spes multo asperior; denique, quid reliqui habemus praeter miseram animam?
Quin igitur expergiscimini? En illa, illa, quam saepe optastis, libertas,
praeterea divitiae, decus, gloria in oculis sita sunt: fortuna omnia ea victoribus praemia
posuit. Res, tempus, pericula, egestas, belli spolia magnifica magis quam oratio mea vos
hortantur. Vel imperatore vel milite me utimini; neque animus neque corpus a vobis aberit.
Haec ipsa, ut spero, vobiscum una consul agam, nisi forte me animus fallit et vos servire
magis quam imperare parati estis." |
| XXI. Postquam accepere ea homines,
quibus mala abunde omnia erant, sed neque res neque spes bona ulla, tametsi illis quieta
movere magna merces videbatur, tamen postulavere plerique, ut proponeret, quae condicio
belli foret, quae praemia armis peterent, quid ubique opis aut spei haberent. Tum Catilina
polliceri tabulas novas, proscriptionem locupletium, magistratus, sacerdotia, rapinas,
alia omnia, quae bellum atque lubido victorum fert. Praeterea esse in Hispania citeriore
Pisonem, in Mauretania cum exercitu P. Sittium Nucerinum, consili sui participes; petere
consulatum C. Antonium, quem sibi collegam fore speraret, hominem et familiarem et omnibus
necessitudinibus circumventum; cum eo se consulem initium agundi facturum. Ad hoc male
dictis increpabat omnis bonos, suorum unumquemque nominans laudare; admonebat alium
egestatis, alium cupiditatis suae, compluris periculi aut ignominiae, multos victoriae
Sullanae, quibus ea praedae fuerat. Postquam omnium animos alacris videt, cohortatus ut
petitionem suam curae haberent, conventum dimisit. |
| XXII. Fuere ea tempestate, qui
dicerent Catilinam, oratione habita, cum ad iusiurandum popularis sceleris sui adigeret,
humani corporis sanguinem vino permixtum in pateris circumtulisse; inde cum post
exsecrationem omnes degustavissent, sicut in sollemnibus sacris fieri consuevit, aperuisse
consilium suum idque eo dicitur fecisse quo inter se fidi magis forent, alius alii tanti
facinoris conscii. Nonnulli ficta et haec et multa praeterea existumabant ab iis, qui
Ciceronis invidiam, quae postea orta est, leniri credebant atrocitate sceleris eorum, qui
poenas dederant. Nobis ea res pro magnitudine parum comperta est. |
| XXIII. Sed in ea coniuratione fuit
Q. Curius, natus haud obscuro loco, flagitiis atque facinoribus copertus, quem censores
senatu probri gratia moverant. Huic homini non minor vanitas inerat quam audacia; neque
reticere quae audierat, neque suamet ipse scelera occultare, prorsus neque dicere neque
facere quicquam pensi habebat. Erat ei cum Fulvia, muliere nobili, stupri vetus
consuetudo; cui cum minus gratus esset, quia inopia minus largiri poterat, repente
glorians maria montisque polliceri coepit et minari interdum ferro, ni sibi obnoxia foret,
postremo ferocius agitare quam solitus erat. At Fulvia, insolentiae Curi causa cognita,
tale periculum rei publicae haud occultum habuit, sed, sublato auctore, de Catilinae
coniuratione quae quoquo modo audierat compluribus narravit. Ea res in primis studia
hominum accendit ad consulatum mandandum M. Tullio Ciceroni. Namque antea pleraque
nobilitas invidia aestuabat et quasi pollui consulatum credebant, si eum quamvis egregius
homo novos adeptus foret. Sed ubi periculum advenit, invidia atque superbia post fuere. |
| XXIV. Igitur, comitiis habitis,
consules declarantur M. Tullius et C. Antonius. Quod factum primo popularis coniurationis
concusserat. Neque tamen Catilinae furor minuebatur, sed in dies plura agitare, arma per
Italiam locis oportunis parare, pecuniam sua aut amicorum fide sumptam mutuam Faesulas ad
Manlium quendam portare, qui postea princeps fuit belli faciundi. Ea tempestate plurumos
cuiusque generis homines adscivisse sibi dicitur, mulieres etiam aliquot, quae primo
ingentis sumptus stupro corporis toleraverant, post, ubi aetas tantum modo quaestui neque
luxuriae modum fecerat, aes alienum grande conflaverant. Per eas se Catiline credebat
posse servitia urbana sollicitare, urbem incendere, viros earum vel adiungere sibi vel
interficere. |
| XXV. Sed in iis erat Sempronia, quae
multa saepe virilis audaciae facinora commiserat. Haec mulier genere atque forma,
praeterea viro atque liberis satis fortunata fuit; litteris Graecis et Latinis docta,
psallere, saltare elegantius quam necesse est probae, multa alia, quae instrumenta
luxuriae sunt. Sed ei cariora semper omnia quam decus atque pudicitia fuit; pecuniae an
famae minus parceret, haud facile discerneres; lubido sic accensa, ut saepius peteret
viros quam peteretur. Sed ea saepe antehac fidem prodiderat, creditum abiuraverat, caedis
conscia fuerat; luxuria atque inopia praeceps abierat. Verum ingenium eius haud absurdum;
posse versus facere, iocum movere, sermone uti vel modesto vel molli vel procaci; prorsus
multae facetiae multusque lepos inerat. |
| XXVI. His rebus comparatis, Catilina
nihilo minus in proxumum annum consulatum petebat, sperans, si designatus foret, facile se
ex voluntate Antonio usurum. Neque interea quietus erat, sed omnibus modis insidias
parabat Ciceroni. Neque illi tamen ad cavendum dolus aut astutiae deerant. Namque a
principio consulatus sui multa pollicendo per Fulviam effecerat, ut Q. Curius, de quo
paulo ante memoravi, consilia Catilinae sibi proderet. Ad hoc collegam suum Antonium
pactione provinciae perpulerat, ne contra rem publicam sentiret; circum se praesidia
amicorum atque clientium occulte habebat. Postquam dies comitiorum venit et Catilinae
neque petitio neque insidiae, quas consulibus in campo fecerat, prospere cessere,
constituit bellum facere et extrema omnia experiri, quoniam, quae occulte temptaverat,
aspera foedaque evenerant. |
| XXVII. Igitur C. Manlium Faesulas
atque in eam partem Etruriae, Septimium quendam Camertem in agrum Picenum, C. Iulium in
Apuliam dimisit, praeterea alium alio, quem ubique oportunum sibi fore credebat. Interea
Romae multa simul moliri: consulibus insidias tendere, parare incendia, oportuna loca
armatis hominibus obsidere; ipse cum telo esse, item alios iubere, hortari uti semper
intenti paratique essent; dies noctisque festinare, vigilare, neque insomniis neque labore
fatigari. Postremo, ubi multa agitanti nihil procedit, rursus intempesta nocte
coniurationis principes convocat ad M. Porcium Laecam, ibique, multa de ignavia eorum
questus, docet se Manlium praemisisse ad eam multitudinem, quam ad capiunda arma
paraverat, item alios in alia loca oportuna, qui initium belli facerent, seque ad
exercitum proficisci cupere, si prius Ciceronem oppressisset: eum suis consiliis multum
officere. |
XXVIII. Igitur,
perterritis ac dubitantibus ceteris, C. Cornelius, eques Romanus, operam suam pollicitus,
et cum eo L. Vargunteius, senator, constituere ea nocte paulo post cum armatis hominibus
sicuti salutatum introire ad Ciceronem ac de improviso domui suae imparatum confodere.
Curius ubi intellegit, quantum periculum consuli impendeat, propere per Fulviam Ciceroni
dolum, qui parabatur, enuntiat. Ita illi ianua prohibiti tantum facinus frustra
susceperant.
Interea Manlius in Etruria plebem sollicitare, egestate simul ac dolore
iniuriae novarum rerum cupidam, quod Sullae dominatione agros bonaque omnia amiserat,
praeterea latrones cuiusque generis, quorum in ea regione magna copia erat, nonnullos ex
Sullanis coloniis, quibus lubido atque luxuria ex magnis rapinis nihil reliqui fecerat. |
| XXIX. Ea eum Ciceroni nuntiarentur,
ancipiti malo permotus, quod neque urbem ab insidiis private consilio longius tueri
poterat, neque exercitus Manli quantus aut quo consilio foret satis compertum habebat, rem
ad senatum refert iam antea volgi rumoribus exagitatum. Itaque, quod plerumque in atroci
negotio solet, senatus decrevit, darent operam consules, ne quid res publica detrimenti
caperet. Ea potestas per senatum more Romano magistratui maxuma permittitur, exercitum
parare, bellum gerere, coercere omnibus modis socios atque civis, domi militiaeque
imperium atque iudicium summum habere: aliter sine populi iussu nullius earum rerum
consuli ius est. |
| XXX. Post paucos dies L. Saenius,
senator, in senatu litteras recitavit, quas Faesulis allatas sibi dicebat, in quibus
scriptum erat C. Manlium arma cepisse cum magna multitudine ante diem VI. Kalendas
Novembris. Simul, id quod in tali re solet, alii portenta atque prodigia nuntiabant, alii
conventus fieri, arma portari, Capuae atque in Apulia servile bellum moveri. Igitur senati
decreto Q. Marcius Rex Faesulas, Q. Metellus Creticus in Apuliam circumque ea loca missi -
ii utrique ad urbem imperatores erant, impediti ne triumpharent calumnia paucorum, quibus
omnia honesta atque inhonesta vendere mos erat -, sed praetores Q. Pompeius Rufus Capuam,
Q. Metellus Celer in agrum Picenum, iisque permissum, uti pro tempore atque pericuIo
exercitum compararent. Ad hoc, si quis indicavisset de coniuratione, quae contra rem
publicam facta erat, praemium servo libertatem et sestertia centum, libero impunitatem
eius rei et sestertia. ducenta; itemque decrevere, uti gladiatoriae familiae Capuam et in
cetera municipia distribuerentur pro cuiusque opibus, Romae per totam urbem vigiliae
haberentur iisque minores magistratus praeessent. |
XXXI. Quibus rebus permota civitas
atque immutata urbis facies erat. Ex summa laetitia atque lascivia, quae diuturna quies
pepererat, repente omnis tristitia invasit; festinare, trepidare, neque loco neque homini
cuiquam satis credere, neque bellum gerere neque pacem habere, suo quisque metu pericula
metiri. Ad hoc mulieres, quibus rei publicae magnitudine belli timor insolitus incesserat,
afflictare sese, manus supplices ad caelum tendere, miserari parvos liberos, rogitare,
omnia pavere, superbia atque deliciis omissis sibi patriaeque diffidere.
At Catilinae crudelis animus eadem illa movebat, tametsi praesidia parabantur
et ipse lege Plautia interrogatus erat ab L. Paulo. Postremo dissimulandi causa aut sui
expurgandi, si cuius iurgio lacessitus foret, in senatum venit. Tum M. Tullius consul,
sive praesentiam eius timens sive ira commotus, orationem habuit luculentam atque utilem
rei publicae, quam postea scriptam edidit. Sed ubi ille adsedit, Catilina, ut erat paratus
ad dissimulanda omnia, demisso voltu, voce supplici postulare a patribus coepit, ne quid
de se temere crederent; ea familia ortum ita se ab adulescentia vitam instituisse, ut
omnia bona in spe haberet; ne existumarent sibi, patricio homini, cuius ipsius atque
maiorum pluruma beneficia in populum Romanum essent, perdita re publica oipus esse, cum
eam servaret M. Tullius, inquilinus civis urbis Romae. Ad hoc male dicta alia cum adderet,
obstrepere omnes, hostem atque parricidam vocare. Tum ille furibundus "quoniam quidem
circumventus" inquit "ab inimicis praeceps agor, incendium meum ruina
restinguam." |
| XXXII. Deinde se ex curia domum
proripuit. Ibi multa ipse secum volvens, quod neque insidiae consuli procedebant, et ab
incendio intellegebat urbem vigiliis munitam, optumum factu credens exercitum augere, ac,
prius quam legiones scriberentur, multa antecapere quae bello usui forent, nocte
intempesta cum paucis in Manliana castra profectus est. Sed Cethego atque Lentulo
ceterisque, quorum cognoverat promptam audaciam, mandat, quibus rebus possent, opes
factionis confirment, insidias consuli maturent, caedem, incendia aliaque belli facinora
parent; sese prope diem cum magno exercitu ad urbem accessurum. |
| XXXIII. Dum haec Romae geruntur,
C. Manlius ex suo numero legatos ad Marcium Regem mittit cum mandatis huiusce modi:
"Deos hominesque testamur, imperator, nos arma neque contra patriarn cepisse neque
quo periculum aliis faceremus, sed uti corpora nostra ab iniuria tuta forent; qui, miseri,
egentes, violentia atque crudelitate faeneratorum plerique patriae, sed omnes fama atque
fortunis expertes sumus; neque cuiquam nostrum licuit more maiorum lege uti, neque amisso
patrimonio liberum corpus habere: tanta saevitia faeneratorum atque praetoris fuit. Saepe
maiores vostrum, miseriti plebis Romanae, decretis suis inopiae eius opitulati sunt, ac
novissume memoria nostra propter magnitudinem aeris alieni, volentibus omnibus bonis,
argentum aere solutum est. Saepe ipsa plebes, aut dominandi studio permota aut superbia
magistratuum, armata a patribus secessit. At nos non imperium neque divitias petimus,
quarum rerum causa bella atque certamina omnia inter mortalis sunt, sed libertatem, quam
nemo bonus nisi cum anima simul amittit. Te atque senatum obtestamur, consulatis miseris
civibus, legis praesidium, quod iniquitas praetoris eripuit, restituatis, neve nobis eam
necessitudinem imponatis, tit quaeramus, quonam modo maxume ulti sanguinem nostrum
pereamus." |
XXXIV. Ad haec Q. Marcius
respondit: Si quid ab senatu petere vellent, ab armis discedant, Romani supplices
proficiscantur; ea mansuetudine atque misericordia senatum populi Romani semper fuisse, ut
nemo umquam ab eo frustra auxilium petiverit.
At Catilina ex itinere plerisque consularibus, praeterea optumo cuique
litteras mittit, se falsis criminibus circum ventum, quoniam factioni inimicorum resistere
nequiverit, fortunae cedere, Massiliam in exsilium proficisci, non quo sibi tanti sceleris
conscius esset, sed uti res publica quieta foret, neve ex sua contentione seditio
oreretur. Ab his longe divorsas litteras Q. Catulus in senatu recitavit, quas sibi nomine
Catilinae redditas dicebat. Earum exemplum infra scriptum est: |
| XXXV. "L. Catilina Q. Catulo.
Egregia tua fides re cognita, grata mihi magnis in meis periculis, fiduciam commendationi
meae tribuit. Quam ob rem defensionem in novo consilio non statui parare, satisfactionem
ex nulla conscientia de culpa proponere decrevi, quam, me dius Fidius, veram licet
cognoscas. Iniuriis contumeliisque concitatus, quod fructu laboris industriaeque meae
privatus statum dignitatis non obtinebam, publicam miserorum causam pro mea consuetudine
suscepi, non qui aes alienum meis nominibus ex possessionibus solvere non possem, - nam et
alienis nominibus liberalitas Orestillae suis filiaeque copiis persolveret, - sed quod non
dignos homines honore honestatos videbam meque falsa suspicione alienatum esse sentiebam.
Hoc nomine satis honestas pro meo casu spes reliquae dignitatis conservandae sum secutus.
Plura cum scribere vellem, nuntiatum est vim mihi parari. Nunc Orestillam commendo tuaeque
fidei trado; eam ab iniuria defendas, per liberos tuos rogatus. Haveto." |
XXXVI. Sed ipse paucos dies
commoratus apud C. Flaminium in agro Arretino, dum vicinitatem antea sollicitatam armis
exornat, cum fascibus atque aliis imperi insignibus in castra ad Manlium contendit. Haec
ubi Romae comperta sunt, senatus Catilinam et Manlium hostis iudicat, ceterae multitudini
diem statuit, ante quam sine fraude liceret ab armis discedere, praeter rerum capitalium
condemnatis; praeterea decernit, uti consules dilectum habeant, Antonius cum exercitu
Catilinam persequi maturet, Cicero urbi praesidio sit.
Ea tempestate mihi imperium populi Romani multo maxume miserabile visum est.
Cui cum ad occasum ab orta solis omnia domita armis parerent, domi otium atque divitiae,
quae prima mortales putant, affluerent, fuere tamen cives, qui seque remque publicam
obstinatis animis perditum irent. Namque duobus senati decretis ex tanta multitudine neque
praemio inductus coniurationem patefecerat neque ex castris Catilinae quisquam omnium
discesserat: tanta vis morbi ac veluti tabes plerosque civium animos invaserat. |
| XXXVII. Neque solum illis aliena
mens erat, qui conscii coniurationis fuerant, sed omnino cuncta plebes novarum rerum
studio Catilinae incepta probabat. Id adeo more suo videbatur facere. Nam semper in
civitate, quibus opes nullae sunt, bonis invident, malos extollunt, vetera odere, nova
exoptant, odio suarum rerum mutari omnia student, turba atque seditionibus sine cura
aluntur, quoniam egestas facile habetur sine damno. Sed urbana plebes, ea vero praeceps
erat de multis causis. Primum omnium, qui ubique probro atque petulantia maxume
praestabant, item alii per dedecora patrimoniis amissis, postremo omnes, quos flagitium
aut facinus domo expulerat, ii Romam sicut in sentinam confluxerant. Deinde multi memores
Sullanae victoriae, quod ex gregariis militibus alios senatores videbant, alios ita
divites, ut regio victu atque, cultu aetatem agerent, sibi quisque, si in armis foret, ex
victoria talia sperabat. Praeterea iuventus, quae in agris manuum mercede inopiam
toleraverat, privatis atque publicis largitionibus excita urbanum otium ingrato labori
praetulerat. Eos atque alios omnis malum publicum alebat; quo minus mirandum est homines
egentis, malis moribus, maxuma spe, rei publicae iuxta ac sibi consuluisse. Praeterea
quorum victoria Sullae parentes proscripti, bona erepta, ius libertatis imminutum erat,
haud sane alio animo belli eventum exspectabant. Ad hoc quicumque aliarum atque senatus
partium erant, conturbari rem publicam quam minus valere ipsi malebant. Id adeo malum
multos post annos in civitatem revorterat. |
| XXXVIII. Nam postquam, Cn. Pompeio
et M. Crasso consulibus, tribunicia potestas restituta est, homines adulescentes summam
potestatem nacti, quibus aetas animusque ferox erat, coepere senatum criminando plebem
exagitare, dein largiundo atque pollicitando magis incendere: ita ipsi clari potentesque
fieri. Contra eos summa ope nitebatur pleraque nobilitas, senatus specie, pro sua
magnitudine. Namque, ut paucis verum absolvam, post illa tempora quicumque rem publicam
agitavere, honestis nominibus, alii sicuti populi iura defenderent, pars, quo senatus
auctoritas maxuma foret, bonum publicum simulantes, pro sua quisque potentia certabant.
Neque illis modestia neque modus contentionis erat; utrique victoriam crudeliter
exercebant. |
XXXIX. Sed postquam Cn. Pompeius ad
bellum maritumum atque Mithridaticum missus est, plebis opes imminutae, paucorum potentia
crevit. Ii magistratus, provincias aliaque omnia tenere; ipsi innoxii, florentes, sine
metu aetatem agere, ceteros, qui plebem in magistratu placidius tractarent, iudiciis
terrere. Sed ubi primum dubiis rebus novandi spes oblata est, vetus certamen animos eorum
arrexit. Quod si primo proelio Catilina superior aut aequa manu discessisset, profecto
magna clades atque calamitas rem publicam oppressisset; neque illis, qui victoriam adepti
forent, diutius ea uti licuisset, quin defessis et exsanguibus, qui plus posset, imperium
atque libertatem extorqueret.
Fuere tamen extra coniurationem complures, qui ad Catilinam initio profecti
sunt. In iis erat Fulvius, senatoris filius, quem retractum ex itinere parens necari
iussit. Iisdem temporibus Romae Lentulus, sicuti Catilina praeceperat, quoscumque moribus
aut fortuna novis rebus idoneos credebat, aut per se aut per alios sollicitabat, neque
solum civis, sed cuiusque modi genus hominum, quod modo bello usui foret. |
| XL. Igitur P. Umbreno cuidam negotium
dat, uti legatos Allobrogum requirat, eosque, si possit, impellat ad societatem belli,
existumans publice privatimque aere alieno oppressos, praeterea quod natura gens Gallica
bellicosa esset, facile eos ad tale consilium adduci posse. Umbrenus, quod in Gallia
negotiatus erat, plerisque principibus civitatium notus erat atque eos noverat. Itaque
sine mora, ubi primum legatos in foro conspexit, percontatus pauca de statu civitatis et
quasi dolens eius casum, requirere coepit quem exitum tantis malis sperarent. Postquam
illos videt queri de avaritia magistratuum, accusare senatum quod in eo auxili nihil
esset, miseriis suis remedium mortem exspectare, "at ego" inquit "vobis, si
modo viri esse voltis, rationem ostendam, qua tanta ista mala effugiatis." Haec ubi
dixit, Allobroges in maxumam spem adducti Umbrenum orare, ut sui misereretur; nihil tam
asperum neque tam difficile esse, quod non cupidissume facturi essent, dum ea res
civitatem aere alieno liberaret. Ille eos in domum D. Bruti perducit, quod fero propinqua
erat neque aliena consili propter Semproniam; nam tum Brutus ab Roma aberat. Praeterea
Gabinium arcessit, quo maior auctoritas sermoni inesset. Eo praesente, coniurationem
aperit, nominat socios, praeterea multos cuiusque generis innoxios, quo legatis animus
amplior esset. Deinde eos pollicitos operam suam domum dimittit. |
| XLI. Sed Allobroges diu in incerto
habuere, quidnam consili caperent: in altera parte erat aes alienum, studium belli, magna
merces in spe victoriae, at in altera maiores opes, tuta consilia, pro incerta spe certa
praemia. Haec illis volventibus tandem vicit fortuna rei publicae. Itaque Q. Fabio Sangae,
cuius patrocinio civitas plurumum utebatur, rem omnem, uti cognoverant, aperiunt. Cicero,
per Sangam consilio cognito, legatis praecepit, ut studium coniurationis vehementer
simulent, ceteros adeant, bene polliceantur, denique operam uti eos quam maxume manufestos
habeant. |
| XLII. Iisdem fere temporibus in
Gallia citeriore atque ulteriore, item in agro Piceno, Bruttio, Apulia motus erat. Namque
illi, quos ante Catilina dimiserat, inconsulte ac veluti per dementiam cuncta simul
agebant; nocturnis consiliis, armorum atque telorum portationibus, festinando, agitando
omnia, plus timoris quam periculi effecerant. Ex eo numero compluris Q. Metellus Celer
praetor ex senatus consulto, causa cognita, in vincula coniecerat, item in citeriore
Gallia C. Murena, qui ei provinciae legatus praeerat. |
| XLIII. At Romae Lentulus cum
ceteris, qui principes coniurationis erant, paratis ut videbatur magnis copiis,
constituerant, uti, cum Catilina ex agro Faesulano cum exercitu venisset, L. Bestia,
tribunus plebis, contione habita, quereretur de actionibus Ciceronis bellique gravissumi
invidiam optumo consuli imponeret; eo signo proxuma nocte cetera multitudo coniurationis
suum quisque negotium exsequeretur. Sed ea divisa hoc modo dicebantur: Statilius et
Gabinius uti cum magna manu duodecim simul oportuna loca urbis incenderent, quo tumultu
facilior aditus ad consulem ceterosque, quibus insidiae parabantur, fieret; Cethegus
Ciceronis ianuam obsideret eumque vi aggrederetur, alius autem alium, sed filii
familiarum, quorum ex nobilitate maxuma pars erat, parentis interficerent; simul, caede et
incendio perculsis omnibus, ad Catilinam erumperent. Inter haec parata atque decreta
Cethegus semper querebatur de ignavia sociorum: illos dubitando et dies prolatando magnas
oportunitates corrumpere; facto, non consulto in tali periculo opus esse, seque, si pauci
adiuvarent, languentibus aliis, impetum in curiam facturum. Natura ferox, vehemens, manu
promptus erat; maxumum bonum in celeritate putabat. |
| XLIV. Sed Allobroges ex praecepto
Ciceronis per Gabinium ceteros conveniunt; ab Lentulo, Cethego, Statilio, item Cassio
postulant ius iurandum, quod signatum ad civis perferant; aliter haud facile eos ad tantum
negotium impelli posse. Ceteri nihil suspicantes dant, Cassius semet eo brevi venturum
pollicetur ac paulo ante legatos ex urbe proficiscitur. Lentulus cum iis T. Volturcium
quendam Crotoniensem mittit, ut Allobroges, prius quam domum pergerent, cum Catilina, data
atque accepta fide, societatem confirmarent. Ipse Volturcio litteras ad Catilinam dat,
quarum exemplum infra scriptum est: "Qui sim, ex eo, quem ad te misi, cognosces. Fac
cogites, in quanta calamitate sis, et memineris te virum esse; consideres quid tuae
rationes postulent; auxilium petas ab omnibus, etiam ab infimis." Ad hoc mandata
verbis dat: cum ab senatu hostis iudicatus sit, quo consilio servitia repudiet? in urbe
parata esse, quae iusserit; ne cunctetur ipse propius accedere. |
| XLV. His rebus ita actis, constituta
nocte qua proficiscerentur, Cicero per legatos cuncta edoctus, L. Valerio Flacco et C.
Pomptino praetoribus imperat, ut in ponte Mulvio per insidias Allobrogum comitatus
deprehendant; rem omnem aperit, cuius gratia mittebantur; cetera, uti facto opus sit, ita
agant permittit. Illi, homines militares, sine tumultu praesidiis collocatis, sicuti
praeceptum erat, occulte pontem obsidunt. Postquam ad id loci legati cum Volturcio
venerunt et simul utrimque clamor exortus est, Galli, cito cognito consilio, sine mora
praetoribus se tradunt. Volturcius, primo cohortatus ceteros, gladio se a multitudine
defendit; deinde ubi a legatis desertus est, multa prius de salute sua Pomptinum
obtestatus, quod ei notus erat, postremo timidus ac vitae diffidens velut hostibus sese
praetoribus dedit. |
| XLVI. Quibus rebus confectis, omnia
propere per nuntios consuli declarantur. At illum ingens cura atque laetitia simul
occupavere: nam laetabatur intellegens, coniuratione patefacta, civitatem periculis
ereptam esse; porro autem anxius erat, dubitans, in maxumo scelere tantis civibus
deprehensis, quid facto opus esset; poenam illorum sibi oneri, impunitatem perdundae rei
publicae fore credebat. Igitur, confirmato animo, vocari ad sese iubet Lentulum, Cethegum,
Statilium, Gabinium, itemque Caeparium Tarracinensem, qui in Apuliam ad concitanda
servitia proficisci parabat. Ceteri sine mora veniunt; Caeparius, paulo ante domo
egressus, cognito indicio, ex urbe profugerat. Consul Lentulum, quod praetor erat, ipse
manu tenens perducit, reliquos cum custodibus in aedem Concordiae venire iubet. Eo senatum
advocat magnaque frequentia eius ordinis Volturcium cum legatis introducit, Flaccum
praetorem scrinium cum litteris, quas a legatis acceperat, eodem afferre iubet. |
| XLVII. Volturcius interrogatus de
itinere, de litteris, postremo quid aut qua de causa consili habuisset, primo fingere
alia, dissimulare de coniuratione; post, ubi fide publica dicere iussus est, omnia, uti
gesta erant, aperit, docetque se, paucis ante diebus a Gabinio et Caepario socium
adscitum, nihil amplius scire quam legatos; tantum modo audire solitum ex Gabinio P.
Autronium, Ser. Sullam, L. Vargunteium, multos praeterea in ea coniuratione esse. Eadem
Galli fatentur, ac Lentulum dissimulantem coarguunt praeter litteras sermonibus, quos ille
habere solitus erat: ex libris Sibyllinis regnum Romae tribus Corneliis portendi; Cinnam
atque Sullam antea, se tertium esse, cui fatum foret urbis potiri; praeterea ab incenso
Capitolio illam esse vigesumum annum, quem saepe ex prodigiis haruspices respondissent
bello civili cruentum fore. Igitur, perlectis litteris, cum prius omnes signa sua
cognovissent, senatus decernit, uti, abdicato magistratu, Lentulus itemque ceteri in
liberis custodiis habeantur. Itaque Lentulus P. Lentulo Spintheri, qui tum aedilis erat,
Cethegus Q. Cornificio, Statilius C. Caesari, Gabinius M. Crasso, Caeparius - nam is paulo
ante ex fuga retractus erat - Cn. Terentio senatori traduntur. |
XLVIII. Interea plebs, coniuratione
patefacta, quae primo cupida rerum novarum nimis bello favebat, mutata mente, Catilinae
consilia exsecrari, Ciceronem ad caelum tollere; veluti ex servitute erepta gaudium atque
laetitiam agitabat; namque alia belli facinora praedae magis quam detrimento fore,
incendium vero crudele, immoderatum ac sibi maxume calamitosum putabat, quippe cui omnes
copiae in usu cotidiano et cultu corporis erant.
Post eum diem quidam L. Tarquinius ad senatum adductus erat, quem ad
Catilinam proficiscentem ex itinere retractum aiebant. Is cum se diceret indicaturum de
coniuratione, si fides publica data esset, iussus a consule quae sciret edicere, eadem
fere quae Volturcius, de paratis incendiis, de caede bonorum, de itinere hostium, senatum
docet; praeterea se missum a M. Crasso, qui Catilinae nuntiaret, ne eum Lentulus et
Cethegus aliique ex coniuratione deprehensi terrerent, eoque magis properaret ad urbem
accedere, quo et ceterorum animos reficeret et illi facilius e periculo eriperentur. Sed
ubi Tarquinius Crassum nominavit, hominem nobilem, maxumis divitiis, summa potentia, alii
rem incredibilem rati, pars, tametsi verum existumabant, tamen quia in tali tempore tanta
vis hominis magis leniunda quam exagitanda videbatur, plerique Crasso ex negotiis privatis
obnoxii, conclamant indicem falsum esse, deque ea re postulant uti referatur. Itaque,
consulente Cicerone, frequens senatus decernit, Tarquini indicium falsum videri eumque in
vinculis retinendum, neque amplius potestatem faciundam, nisi de eo indicaret, cuius
consilio tantam rem esset mentitus. Erant eo tempore qui existumarent indicium illud a P.
Autronio machinatum, quo facilius, appellato Crasso, per societatem periculi reliquos
illius potentia tegeret. Alii Tarquinium a Cicerone immissum aiebant, ne Crassus more suo,
suscepto malorum patrocinio, rem publicam conturbaret. Ipsum Crassum ego postea
praedicantem audivi, tantam illam contumeliam sibi ab Cicerone impositam. |
| XLIX. Sed iisdem temporibus Q.
Catulus et C. Piso neque pretio neque gratia Ciceronem impellere quivere, uti per
Allobroges aut alium indicem C. Caesar falso nominaretur. Nam uterque cum illo gravis
inimicitias exercebant: Piso oppugnatus in iudicio pecuniarum repetundarum propter
cuiusdam Transpadani supplicium iniustum; Catulus ex petitione pontificatus odio incensus,
quod extrema aetate, maxumis honoribus usus, ab adulscentulo Caesare victus discesserat.
Res autem oportuna videbatur, quod is privatim egregia liberalitate, publice maxumis
muneribus, grandem pecuniam debebat. Sed ubi consulem ad tantum facinus impellere
nequeunt, ipsi singillatim circumeundo atque ementiundo, quae se ex Volturcio aut
Allobrogibus audisse dicerent, magnam illi invidiam conflaverant, usque eo, ut nonnulli
equites Romani, qui praesidi causa cum telis erant circum aedem Concordiae, seu periculi
magnitudine seu animi mobilitate impulsi, quo studium suum in rem publicam clarius esset,
egredienti ex senatu Caesari gladio minitarentur. |
| L. Dum haec in senatu aguntur et dum
legatis Allobrogum et T. Volturcio, comprobato eorum indicio, praemia decernuntur, liberti
et pauci ex clientibus Lentuli divorsis itineribus opifices atque servitia in vicis ad eum
eripiundum sollicitabant, partim exquirebant duces multitudinum, qui pretio rem publicam
vexare soliti erant; Cethegus autem per nuntios familiam atque libertos suos, lectos et
exercitatos, orabat ut grege facto cum telis ad sese irrumperent. Consul ubi ea parari
cognovit, dispositis praesidiis ut res atque tempus monebat, convocato senatu, refert quid
de iis fieri placeat, qui in custodiam traditi erant. - Sed eos paulo ante frequens
senatus iudicaverat contra rem publicam fecisse. - Tum D. Iunius Silanus, primus
sententiam rogatus, quod eo tempore consul designatus erat, de iis, qui in custodiis
tenebantur, et praeterea de L. Cassio, P. Furio, P. Umbreno, Q. Annio, si deprehensi
forent, supplicium sumundum decreverat; isque postea, permotus oratione C. Caesaris,
pedibus in sententiam Ti. Neronis iturum se dixerat, qui de ea re, praesidiis abductis,
referundum censuerat. Sed Caesar, ubi ad eum ventum est, rogatus sententiam a consule,
huiusce modi verba locutus est: |
LI. "Omnis homines, patres
conscripti, qui de rebus dubiis consultant, ab odio, amicitia, ira atque misericordia
vacuos esse decet. Haud facile animus verum providet, ubi illa officiunt, neque quisquam
omnium lubidini simul et usui paruit. Ubi intenderis ingenium, valet; si lubido possidet,
ea dominatur, animus nihil valet. Magna mihi copia est memorandi, patres conscripti, qui
reges atque populi, ira aut misericordia impulsi, male consuluerint; sed ea malo dicere,
quae, maiores nostri contra lubidinem animi sui recte atque ordine fecere. Bello
Macedonico, quod cum rege Perse gessimus, Rhodiorum civitas magna atque magnifica, quae
populi Romani opibus creverat, infida et advorsa nobis fuit; sed postquam, bello confecto,
de Rhodiis consultum est, maiores nostri, ne quis divitiarum magis quam iniuriae causa
bellum inceptum diceret, impunitos eos dimisere. Item bellis Punicis omnibus, cum saepe
Carthaginienses et in pace et per indutias multa nefaria facinora fecissent, numquam ipsi
per occasionem talia fecere: magis quid se dignum foret, quam quid in illos iure fieri
posset, quaerebant.
"Hoc item vobis providendum est, patres conscripti, ne plus apud vos
valeat P. Lentuli et ceterorum scelus quam vostra dignitas, neu magis irae vostrae quam
famae consulatis. Nam si digna poena pro factis eorum reperitur, novem consilium approbo;
sin magnitudo sceleris omnium ingenia exsuperat, iis utendum censeo, quae legibus
comparata sunt. Plerique eorum, qui ante me sententias dixerunt, composite atque magnifice
casum rei publicae miserati sunt; quae belli saevitia esset, quae victis acciderent,
enumeravere; rapi virgines, pueros; divelli liberos a parentum complexu; matres familiarum
pati quae victoribus collubuissent; fana atque domos spoliari; caedem, incendia fieri;
postremo armis, cadaveribus, cruore atque luctu omnia compleri. Sed, per deos immortalis,
quo illa oratio pertinuit? An uti vos infestos coniurationi faceret? scilicet quem res
tanta et tam atrox non permovit, eum oratio accendet. Non ita est, neque cuiquam mortalium
iniuriae suae parvae videntur; multi eas gravius aequo habuere. Sed alia aliis licentia
est, patres conscripti. Qui demissi in obscuro vitam habent, si quid iracundia deliquere,
pauci sciunt, fama atque fortuna eorum pares sunt; qui magno imperio praediti in excelso
aetatem agunt, eorum facta cuncti mortales novere. Ita in maxuma fortuna minuma licentia
est; neque studere neque odisse, sed minume irasci decet; quae apud alias iracundia
dicitur, ea in imperio superbia atque crudelitas appellatur. Equidem ego sic existumo,
patres conscripti, omnis cruciatus minores quam facinora illorum esse; sed plerique
mortales postrema meminere, et in hominibus impiis, sceleris eorum obliti, de poena
disserunt, si ea paulo severior fuit.
"D. Silanum, virum fortem atque strenuum, certo scio, quae dixerit,
studia rei publicae dixisse, neque illum in tanta re gratiam aut inimicitias exercere: eas
mores eamque modestiam viri cognovi. Verum sententia eius mihi non crudelis - quid enim in
talis homines crudele fieri potest? - sed aliena a re publica nostra videtur. Nam profecto
aut metus aut iniuria te subegit, Silane, consulem designatum, genus poenae novom
decernere. De timore supervacaneum est disserere, cum praesertim diligentia clarissumi
viri consulis tanta praesidia sint in armis. De poena possum equidem dicere - id quod res
habet - in luctu atque miseriis mortem aerumnarum requiem, non cruciatum esse; eam cuncta
mortalium mala dissolvere; ultra neque curae neque gaudio locum esse. Sed, per deos
immortalis, quam ob rem in sententiam non addidisti, uti prius verberibus in eas
animadvorteretur? An quia lex Porcia vetat? At aliae leges item condemnatis civibus non
animam eripi, sed exsilium permitti iubent. An quia gravius est verberari quam necari?
Quid autem acerbum aut nimis grave est in homines tanti facinoris convictos? Sin quia
levius est, qui convenit in minore negotio legem timere, cum eam in maiore neglegeris?
"At enim quis reprehendet, quod in parricidas rei publicae decretum
erit? Tempus, dies, fortuna, cuius lubido gentibus moderatur. Illis merito accidet,
quicquid evenerit; ceterum vos, patres conscripti, quid in alios statuatis considerate.
Omnia mala exempla ex bonis orta sunt; sed ubi imperium ad ignaros eius aut minus bonos
pervenit, novom illud exemplum ab dignis et idoneis ad indignos et non idoneos
transfertur. Lacedaemonii devictis Atheniensibus triginta viros imposuere, qui rem
publicam eorum tractarent. Ii primo coepere pessumum quemque et omnibus invisum indemnatum
necare; ea populus laetari et merito dicere fieri. Post, ubi paulatim licentia crevit,
iuxta bonos et malas lubidinose interficere, ceteros metu terrere: ita civitas, servitute
oppressa, stultae laetitiae gravis poenas dedit. Nostra memoria victor Sulla cum
Damasippum et alios eius modi, qui malo rei publicae creverant, iugulari iussit, quis non
factum eius laudabat? homines scelestos et factiosos, qui seditionibus rem publicam
exagitaverant, merito necatos aiebant. Sed ea res magnae initium cladis fuit. Nam uti
quisque domum aut villam, postremo vas aut vestimentum alicuius concupiverat, dabat
operam, ut is in proscriptorum numero esset. Ita illi, quibus Damasippi mors laetitiae
fuerat, paulo post ipsi trahebantur; neque prius finis iugulandi fuit quam Sulla omnis
suos divitiis explevit. Atque ego haec non in M. Tullio neque his temporibus vereor; sed
in magna civitate multa et varia ingenia sunt. Potest alio tempore, alio consule, cui item
exercitus in manu sit, falsum aliquid pro vero credi; ubi hoc exemplo per senatus decretum
consul gladium eduxerit, quis illi finem statuet aut quis moderabitur?
"Maiores nostri, patres conscripti, neque consili neque audaciae umquam
eguere, neque illis superbia obstabat, quo minus aliena instituta, si modo proba erant,
imitarentur. Arma atque tela militaria ab Samnitibus, insignia magistratuum ab Tuscis
pleraque sumpserunt; postremo quod ubique apud socios aut hostis idoneum videbatur, cum
summo studio domi exsequebantur: imitari quam invidere bonis malebant. Sed eodem illo
tempore Graeciae morem imitati verberibus animadvortebant in civis, de condemnatis summum
supplicium sumebant. Postquam res publica adolevit et multitudine civium factiones
valuere, circumveniri innocentes, alia huiusce modi fieri coepere, tum lex Porcia aliaeque
leges paratae sunt, quibus legibus exsilium damnatis permissum est. Hanc ego causam,
patres conscripti, quo minus novom consilium capiamus, in primis magnam puto. Profecto
virtus atque sapientia maior illis fuit, qui ex parvis opibus tantum imperium fecere, quam
in nobis, qui ea bene parta vix retinemus.
"Placet igitur eos dimitti et augeri exercitum Catilinae? Minume. Sed
ita censeo: publicandas eorum pecunias, ipsos in vinculis habendos per municipia, quae
maxume opibus valent; neu quis de iis postea ad senatum referat, neve cum populo agat; qui
aliter fecerit, senatum existumare cum contra rem publicam et salutem omnium
facturum." |
LII. Postquam Caesar dicundi finem
fecit, ceteri verbo alius alii varie adsentiebantur. At M. Porcius Cato, rogatus
sententiam, huiusce modi orationem habuit:
"Longe mihi alia mens est, patres conscripti, cum res atque pericula
nostra considero, et cum sententias nonnullorum ipse mecum reputo. Illi mihi disseruisse
videntur de poena eorum, qui patriae, parentibus, aris atque focis suis bellum paravere;
res autem monet cavere ab illis magis quam, quid in illos statuamus, consultare. Nam
cetera maleficia tum persequare, ubi facta sunt; hoc, nisi provideris ne accidat, ubi
evenit, frustra iudicia implores: capta urbe, nihil fit reliqui victis. Sed, per deos
immortalis, vos ego appello, qui semper domos, villas, signa, tabulas vostras pluris quam
rem publicam fecistis: si ista, cuiuscumque modi sunt, quae amplexamini, retinere, si
voluptatibus vostris otium praebere voltis, expergiscimini aliquando et capessite rem
publicam. Non agitur de vectigalibus neque de sociorum iniuriis; libertas et anima nostra
in dubio est.
"Saepenumero, patres conscripti, multa verba in hoc ordine feci, saepe
de luxuria atque avaritia nostrorum civium questus sum, multosque mortalis ea causa
advorsos habeo; qui mihi atque animo meo nullius umquam delicti gratiam fecissem, haud
facile alterius lubidini male facta condonabam. Sed ea tametsi vos parvi pendebatis, tamen
res publica firma erat: opulentia neglegentiam tolerabat. Nunc vero non id agitur, bonisne
an malis moribus vivamus, neque quantum aut quam magnificum imperium populi Romani sit,
sed haec, cuiuscumque modi videntur, nostra an nobiscum una hostium futura sint. Hic mihi
quisquam mansuetudinem et misericordiam nominat. Iam pridem equidem nos vera vocabula
rerum amisimus: quia bona aliena largiri liberalitas, malarum rerum audacia fortitudo
vocatur, eo res publica in extremo sita est. Sint sane, quoniam ita se mores habent,
liberales ex sociorum fortunis, sint misericordes in furibus aerari; ne illi sanguinem
nostrum largiantur, et, dum paucis sceleratis parcunt, bonos omnis perditum eant.
"Bene et composite C. Caesar paulo ante in hoc ordine de vita et morte
disseruit, credo falsa existumans ea, quae de inferis memorantur, divorso itinere malos a
bonis loca taetra, inculta, foeda atque formidulosa habere. Itaque censuit pecunias eorum
publicandas, ipsos per municipia in custodiis habendos, videlicet timens, ne, si Romae
sint, aut a popularibus coniurationis aut a multitudine conducta per vim eripiantur. Quasi
vero mali atque scelesti tantum modo in urbe et non per totam Italiam sint, aut non ibi
plus possit audacia, ubi ad defendundum opes minores sunt. Qua re vanum equidem hoc
consilium est, si periculum ex illis metuit; si in tanto omnium metu solus non timet, eo
magis refert me mihi atque vobis timere. Qua re cum de P. Lentulo ceterisque statuetis,
pro certo habetote, vos simul de exercitu Catilinae et de omnibus coniuratis decernere.
Quanto vos attentius ea agetis, tanto illis animus infirmior erit; si paulum modo vos
languere viderint, iam omnes feroces aderunt.
"Nolite existumare maiores nostros armis rem publicam ex parva magnam
fecisse. Si ita res esset, multo pulcherrumam eam nos haberemus; quippe sociorum atque
civium, praeterea armorum atque equorum maior copia nobis quam illis est. Sed alia fuere,
quae illos magnos fecere, quae nobis nulla sunt: domi industria, foris iustum imperium,
animus in consulundo liber, neque delicto neque lubidini obnoxius. Pro his nos habemus
luxuriam atque avaritiam, publice egestatem, privatim opulentiam; laudamus divitias,
sequimur inertiam; inter bonos et malos discrimen nullum, omnia virtutis praemia ambitio
possidet. Neque mirum: ubi vos separatim sibi quisque consilium capitis, ubi domi
voluptatibus, hic pecuniae aut gratiae servitis, eo fit, ut impetus fiat in vacuam rem
publicam.
"Sed ego haec omitto. Coniuravere nobilissumi cives patriam incendere,
Gallorum gentem infestissumam nomini Romano ad bellum arcessunt, dux hostium cum exercitu
supra caput est; vos cunctamini etiam nunc et dubitatis, quid intra moenia deprehensis
hostibus faciatis? Misereamini censeo - deliquere homines adulescentuli per ambitionem -
atque etiam armatos dimittatis. Ne ista vobis mansuetudo et misericordia, si illi arma
ceperint, in miseriam convortat. Scilicet res ipsa aspera est, sed vos non timetis eam.
Immo vero maxume; sed inertia et mollitia animi alius alium exspectantes cunctamini,
videlicet dis immortalibus confisi, qui hanc rem publicam saepe in maxumis periculis
servavere. Non votis neque suppliciis muliebribus auxilia deorum parantur; vigilando,
agundo, bene consulundo prospera omnia cedunt; ubi socordiae te atque ignaviae tradideris,
nequiquam deos implores; irati infestique sunt. Apud maiores nostros A. Manlius Torquatus
bello Gallico filium suum, quod is contra imperium in hostem pugnaverat, necari iussit,
atque ille egregius adulescens immoderatae fortitudinis morte poenas dedit; vos de
crudelissumis parricidis quid statuatis cunctamini? Videlicet cetera vita eorum huic
sceleri obstat. Verum parcite dignitati Lentuli, si ipse pudicitiae, si famae suae, si dis
aut hominibus umquam ullis pepercit; ignoscite Cethegi adulescentiae, nisi iterum patriae
bellum fecit. Nam quid ego de Gabinio, Statilio, Caepario loquar? quibus si quicquam
umquam pensi fuisset, non ea consilia de re publica habuissent. Postremo, patres
conscripti, si mehercule peccato locus esset, facile paterer vos ipsa re corrigi, quoniam
verba contemnitis; sed undique circumventi sumus. Catilina cum exercitu faucibus urget,
alii intra moenia atque in sinu urbis sunt hostes, neque parari neque consuli quicquam
potest occulte: quo magis properandum est.
"Qua re ego ita censeo: cum nefario consilio sceleratorum civium res
publica in maxuma pericula venerit, iique indicio T. Volturci et legatorum Allobrogum
convicti confessique sint, caedem, incendia aliaque se foeda atque crudelia facinora in
civis patriamque paravisse, de confessis, sicuti de manufestis rerum capitalium, more
maiorum supplicium sumundum." |
LIII. Postquam Cato adsedit,
consulares omnes itemque senatus magna pars sententiam eius laudant, virtutem animi ad
caelum ferunt; alii alios increpantes timidos vocant, Cato clarus atque magnus habetur;
senati decretum fit, sicuti ille censuerat.
Sed mihi multa legenti, multa audienti, quae populus Romanus domi
militiaeque, mari atque terra praeclara facinora fecit, forte lubuit attendere, quae res
maxume tanta negotia sustinuisset. Sciebam saepenumero parva manu cum magnis legionibus
hostium contendisse; cognoveram parvis copiis bella gesta cum opulentis regibus; ad hoc
saepe fortunae violentiam toleravisse; facundia Graecos, gloria belli Gallos ante Romanos
fuisse. Ac mihi multa agitanti constabat paucorum civium egregiam virtutem cuncta
patravisse, eoque factum uti divitias paupertas, multitudinem paucitas superaret. Sed
postquam quam luxu atque desidia civitas corrupta est, rursus res publica magnitudine sua
imperatorum atque magistratuum vitia sustentabat; ac, sicuti effeta parente, multis
tempestatibus haud sane quisquam Romae virtute magnus fuit. Sed memoria mea ingenti
virtute, divorsis moribus fuere viri duo, M. Cato et C. Caesar. Quos quoniam res
obtulerat, silentio praeterire non fuit consilium, quin utriusque naturam et mores,
quantum ingenio possem, aperirem. |
| LIV. Igitur iis genus, aetas,
eloquentia prope aequalia fuere, magnitudo animi par, item gloria, sed alia alii. Caesar
beneficiis ac munificentia magnus habebatur, integritate vitae Cato. Ille mansuetudine et
misericordia clarus factus, huic severitas dignitatem addiderat. Caesar dando, sublevando,
ignoscundo, Cato nihil largiundo gloriam adeptus est. In altero miseris perfugium erat, in
altero malis pernicies; illius facilitas, huius constantia laudabatur. Postremo Caesar in
animum induxerat laborare, vigilare; negotiis amicorum intentus sua neglegere, nihil
denegare quod dono dignum esset; sibi magnum imperium, exercitum, bellum novom exoptabat,
ubi virtus enitescere posset. At Catoni studium modestiae, decoris, sed maxume severitatis
erat; non divitiis cum divite, neque factione cum factioso, sed cum strenuo virtute, cum
modesto pudore, cum innocente abstinentia certabat; esse quam videri bonus malebat: ita,
quo minus petebat gloriam, eo magis illum sequebatur. |
| LV. Postquam, ut dixi, senatus in
Catonis sententiam discessit, consul, optumum factu ratus noctem quae instabat antecapere,
ne quid eo spatio novaretur, tresviros, quae supplicium postulabat, parare iubet; ipse,
praesidiis dispositis, Lentulum in carcerem deducit; idem fit ceteris per praetores. Est
in carcere locus, quod Tullianum appellatur, ubi paululum adscenderis ad laevam, circiter
duodecim pedes humi depressus. Eum muniunt undique parietes atque insuper camera lapideis
fornicibus iuncta, sed incultu, tenebris, odore, foeda atque terribilis eius facies est.
In eum locum postquam demissus est Lentulus, vindices rerum capitalium, quibus praeceptum
erat, laqueo gulam fregere. Ita ille patricius ex gente clarissuma Corneliorum, qui
consulare imperium Romae habuerat, dignum moribus factisque suis exitium vitae invenit. De
Cethego, Statilio, Gabinio, Caepario, eodem modo supplicium sumptum est. |
| LVI. Dum ea Romae geruntur, Catilina
ex omni copia, quam et ipse adduxerat et Manlius habuerat, duas legiones instituit,
cohortis pro numero militum complet. Deinde, ut quisque voluntarius aut ex sociis in
castra venerat, aequaliter distribuerat, ac brevi spatio legiones numero hominum
expleverat, cum initio non amplius duobus milibus habuisset. Sed ex omni copia circiter
pars quarta erat militaribus armis instructa; ceteri, ut quemque casus armaverat, sparos
aut lanceas, alii praeacutas sudis portabant. Sed postquam Antonius cum exercitu
adventabat, Catilina per montis iter facere, modo ad urbem, modo in Galliam vorsus castra
movere, hostibus occasionem pugnandi non dare: sperabat prope diem magnas copias sese
habiturum, si Romae socii incepta patravissent. Interea servitia repudiabat, cuius initio
ad eum magnae copiae concurrebant, opibus coniurationis fretus, simul alienum suis
rationibus existumans, videri causam civium cum servis fugitivis communicavisse. |
| LVII. Sed postquam in castra
nuntius pervenit Romae coniurationem patefactam, de Lentulo et Cethego ceterisque, quos
supra memoravi, supplicium sumptum, plerique, quos ad bellum spes rapinarum aut novarum
rerum studium illexerat, dilabuntur; reliquos Catilina per montis asperos magnis
itineribus in agrum Pistoriensem abducit eo consilio, uti per tramites occulte perfugeret
in Galliam Transalpinam. At Q. Metellus Celer cum tribus legionibus in agro Piceno
praesidebat, ex difficultate rerum eadem illa existumans, quae supra diximus, Catilinam
agitare. Igitur, ubi iter eius ex perfugis cognovit, castra propere movit ac sub ipsis
radicibus montium consedit, qua illi descensus erat in Galliam properanti. Neque tamen
Antonius procul aberat, utpote qui magno exercitu locis aequioribus expeditus tardatos in
fuga sequeretur. Sed Catilina, postquam videt montibus atque copiis hostium sese clausum,
in urbe res advorsas, neque fugae neque praesidi ullam spem, optumum facta ratus in tali
re fortunam belli temptare, statuit cum Antonio quam primum confligere. Itaque, contione
advocata, huiusce modi orationem habuit: |
LVIII. "Compertum ego habeo,
milites, verba virtutem non addere, neque ex ignavo strenuum neque fortem ex timido
exercitum oratione imperatoris fieri. Quanta cuiusque animo audacia natura aut moribus
inest, tanta in bello patere solet. Quem neque gloria neque pericula excitant, nequiquam
hortere; timor animi auribus officit. Sed ego vos, quo pauca monerem, advocavi, simul uti
causam mei consili aperirem.
Scitis equidem, milites, socordia atque ignavia Lentuli quantam ipsi nobisque
cladem attulerit, quoque modo, dum ex urbe praesidia opperior, in Galliam proficisci
nequiverim. Nunc vero quo loco res nostrae sint, iuxta mecum omnes intellegitis. Exercitus
hostium duo, unus ab urbe, alter a Gallia obstant; diutius in his locis esse, si maxume
animus ferat, frumenti atque aliarum rerum egestas prohibet; quocumque ire placet, ferro
iter aperiundum est. Quapropter vos moneo, uti forti atque parato animo sitis, et, cum
proelium inibitis, memineritis vos divitias, decus, gloriam, praeterea libertatem atque
patriam in dextris vostris portare. Si vincimus, omnia nobis tuta erunt, commeatus abunde,
municipia atque coloniae patebunt: sin metu cesserimus, eadem illa advorsa fient; neque
locus neque amicus quisquam teget, quem arma non texerint. Praeterea, milites, non eadem
nobis et illis necessitudo impendet: nos pro patria, pro libertate, pro vita certamus;
illis supervacaneum est pro potentia paucorum pugnare.
Quo audacius aggrediamini, memores pristinae virtutis. Licuit vobis cum summa
turpitudine in exsilio aetatem agere; potuistis nonnulli Romae, amissis bonis, alienas
opes exspectare; quia illa foeda atque intoleranda viris videbantur, haec sequi
decrevistis. Si haec relinquere voltis, audacia opus est; nemo nisi victor pace bellum
mutavit. Nam in fuga salutem sperare, cum arma, quibus corpus tegitur, ab hostibus
avorteris, ea vero dementia est. Semper in proelio iis maxumum est periculum, qui maxume
timent; audacia pro muro habetur.
Cum vos considero, milites, et cum facta vostra aestumo, magna me spes
victoriae tenet. Animus, aetas, virtus vostra me hortantur, praeterea necessitudo, quae
etiam timidos fortis facit. Nam multitudo hostium ne circumvenire queat, prohibent
angustiae loci. Quod si virtuti vostrae fortuna inviderit, cavete inulti animam amittatis,
neu capti potius sicuti pecora trucidemini, quam virorum more pugnantes cruentam atque
luctuosam victoriam hostibus relinquatis." |
LIX. Haec ubi dixit, paululum
commoratus, signa canere iubet atque instructos ordines in locum aequom deducit. Dein,
remotis omnium equis, quo militibus exaequato periculo animus amplior esset, ipse pedes
exercitum pro loco atque copiis instruit. Nam, uti planities erat inter sinistros montis
et ab dextera rupe aspera, octo cohortis in fronte constituit, reliquarum signa in
subsidio artius collocat; ab iis centuriones omnis, lectos et evocatos, praeterea ex
gregariis militibus optumum quemque armatum in primam aciem subducit. C. Manlium in
dextra, Faesulanum quendam in sinistra parte curare iubet; ipse cum libertis et calonibus
propter aquilam adsistit, quam bello Cimbrico C. Marius in exercitu habuisse dicebatur.
At ex altera parte C. Antonius, pedibus aeger, quod proelio adesse nequibat,
M. Petreio legato exercitum permittit. Ille cohortis veteranas, quas tumultus causa
conscripserat, in fronte, post eas ceterum exercitum in subsidiis locat; ipse equo
circumiens, unumquemque nominans, appellat, hortatur, rogat, ut meminerint se contra
latrones inermos, pro patria, pro liberis, pro aris atque focis suis certare. Homo
militaris, quod amplius annos triginta tribunus aut praefectus aut legatus aut praetor cum
magna gloria in exercitu fuerat, plerosque ipsos factaque eorum fortia noverat; ea
commemorando militum animos accendebat. |
| LX. Sed ubi, omnibus rebus exploratis,
Petreius tuba signum dat, cohortis paulatim incedere iubet; idem facit hostium exercitus.
Postquam eo ventum est, unde a ferentariis proelium committi posset, maxumo clamore cum
infestis signis concurrunt; pila omittunt, gladiis res geritur. Veterani, pristinae
virtutis memores, comminus acriter instare, illi haud timidi resistunt; maxuma vi
certatur. Interea Catilina cum expeditis in prima acie vorsari, laborantibus succurrere,
integros pro sauciis arcessere, omnia providere, multum ipse pugnare, saepe hostem ferire;
strenui militis et boni imperatoris officia simul exsequebatur. Petreius, ubi videt
Catilinam, contra ac ratus erat, magna vi tendere, cohortem praetoriam in medios hostis
inducit, eosque perturbatos atque alios alibi resistentis interficit; deinde utrimque ex
lateribus ceteros aggreditur. Manlius et Faesulanus in primis pugnantes cadunt. Catilina,
postquam fusas copias seque cum paucis relictum videt, memor generis atque pristinae suae
dignitatis, in confertissumos hostis incurrit ibique pugnans confoditur. |
LXI. Sed, confecto proelio, tum vero
cerneres, quanta audacia quantaque animi vis fuisset in exercitu Catilinae. Nam fere quem
quisque vivos pugnando locum ceperat, eum, amissa anima, corpore tegebat. Pauci autem,
quos medios cohors praetoria disiecerat, paulo divorsius, sed omnes tamen advorsis
volneribus conciderant. Catilina vero longe a suis inter hostium cadavera repertus est,
paululum etiam spirans, ferociamque animi, quam habuerat vivos, in voltu retinens.
Postremo ex omni copia neque in proelio neque in fuga quisquam civis ingenuus captus est:
ita cuncti suae hostiumque vitae iuxta pepercerant.
Neque tamen exercitus populi Romani laetam aut incruentam victoriam adeptus
erat; nam strenuissumus quisque aut occiderat in proelio, aut graviter volneratus
discesserat. Multi autem, qui e castris visundi aut spoliandi gratia processerant,
volventes hostilia cadavera, amicum alii, pars hospitem aut cognatum reperiebant; fuere
item, qui inimicos suos cognoscerent. Ita varie per omnem exercitum laetitia, maeror,
luctus atque gaudia agitabantur. |
