|
V. Egressum magna me accepit
Aricia Roma
hospitio modico;
rhetor comes Heliodorus,
Graecorum longe doctissimus;
inde Forum Appi,
differtum nautis cauponibus atque malignis.
Hoc iter ignavi divisimus,
altius ac nos
praecinctis unum; minus est
gravis Appia tardis.
Hic ego propter aquam,
quod erat deterrima, ventri
indico bellum, cenantis haud animo aequo
exspectans comites. Iam
nox inducere terris
umbras et caelo diffundere signa parabat;
tum pueri nautis,
pueris convicia nautae
ingerere: 'Huc appelle!'
'Trecentos inseris!'
'Ohe,
iam satis est!' Dum aes
exigitur, dum mula
ligatur,
tota abit hora. Mali culices ranaeque palustres
avertunt somnos, absentem
ut cantat amicam
multa prolutus vappa nauta atque viator
certatim. Tandem fessus dormire viator
incipit, ac missae
pastum retinacula
mulae
nauta piger saxo religat stertitque supinus.
Iamque dies aderat,
nil cum procedere lintrem
sentimus, donec cerebrosus
prosilit unus
ac mulae nautaeque caput lumbosque saligno
fuste dolat; quarta
vix demum exponimur
hora.
Ora manusque tua lavimus, Feronia,
lympha.
Milia tum pransi tria repimus, atque subimus
impositum saxis late candentibus Anxur.
Huc venturus erat
Maecenas, optimus atque
Cocceius, missi
magnis de rebus uterque
legati, aversos soliti componere amicos.
Hic oculis ego
nigra meis collyria lippus
illinere. Interea Maecenas advenit atque
Cocceius, Capitoque
simul Fonteius, ad
unguem
factus homo, Antoni, non ut
magis alter, amicus.
Fundos Aufidio
Lusco praetore
libenter
linquimus, insani
ridentes praemia scribae,
praetextam et latum clavum prunaeque vatillum.
In Mamurrarum lassi
deinde urbe manemus,
Murena praebente
domum, Capitone culinam.
Postera lux oritur multo gratissima; namque
Plotius et Varius
Sinuessae Vergiliusque
occurrunt, animae, qualis
neque candidiores
terra tulit, neque
quis me sit devinctior alter.
O qui complexus et gaudia quanta fuerunt!
Nil ego contulerim iucundo sanus
amico.
Proxima Campano ponti
quae villula tectum
praebuit, et parochi
quae debent ligna salemque.
Hinc muli
Capuae clitellas
tempore ponunt.
Lusum it Maecenas,
dormitum ego Vergiliusque;
namque pila lippis
inimicum et ludere
crudis.
Hinc nos Coccei recipit plenissima
villa,
quae super est
Caudi cauponas.
Nunc mihi paucis
Sarmenti scurrae
pugnam Messique
Cicirri,
Musa, velim memores, et quo
patre natus uterque
contulerit litis. Messi clarum genus Osci;
Sarmenti domina exstat: ab his maioribus orti
ad pugnam venere. Prior Sarmentus: 'Equi
te
esse feri similem dico.' Ridemus,
et ipse
Messius 'Accipio,'
caput et movet. 'O,
tua cornu
ni foret exsecto frons,' inquit, 'quid faceres, cum
sic mutilus miniteris?'
At illi foeda cicatrix
saetosam laevi
frontem turpaverat oris.
Campanum in morbum,
in faciem permulta iocatus,
pastorem saltaret
uti Cyclopa rogabat;
nil illi larva aut tragicis opus esse cothurnis.
Multa Cicirrus
ad haec: Donasset
iamne catenam
ex voto Laribus, quaerebat; scriba quod esset,
nilo deterius dominae ius esse: rogabat
denique, cur umquam fugisset, cui
satis una
farris libra foret, gracili sic tamque pusillo.
Prorsus iucunde cenam producimus illam.
Tendimus hinc recta
Beneventum, ubi sedulus
hospes
paene macros arsit
dum turdos versat in igni;
nam vaga per veterem dilapso
flamma culinam
Volcano summum properabat lambere tectum.
Convivas avidos
cenam servosque timentis
tum rapere, atque omnis restinguere velle videres.
Incipit ex illo montis Apulia
notos
ostentare mihi, quos torret Atabulus,
et quos
numquam erepsemus,
nisi nos vicina Trivici
villa recepisset, lacrimoso non sine fumo,
udos cum foliis
ramos urente camino.
hic ego mendacem stultissimus usque puellam
ad mediam noctem exspecto: somnus tamen aufert
intentum veneri; tum immundo somnia visu
nocturnam vestem maculant ventremque supinum.
Quattuor hinc rapimur
viginti et milia raedis,
mansuri oppidulo
quod versu dicere non est,
signis perfacile est: venit
vilissima rerum
hic aqua; sed panis longe pulcherrimus, ultra
callidus ut soleat
umeris portare viator:
nam Canusi lapidosus, aquae
non ditior urna
qui locus a forti Diomede
est conditus olim.
Flentibus hinc Varius discedit maestus amicis.
Inde Rubos fessi
pervenimus, utpote
longum
carpentes iter et factum corruptius imbri.
Postera tempestas melior, via peior ad usque
Bari moenia piscosi;
dein Gnatia Lymphis
iratis exstructa dedit risusque iocosque,
dum flamma sine tura liquescere limine
sacro
persuadere cupit. Credat Iudaeus Apella,
non ego: namque deos didici securum
agere aevum,
nec, si quid miri
faciat natura, deos id
tristis ex alto caeli demittere tecto.
Brundisium longae
finis chartaeque viaeque est.
|
