Laelius de Amicitia
by M. Tullius Cicero
Hyperlink Chapter Index |
|
| To jump straight to a specific chapter, click the hyperlink bookmark for that chapter below, or scroll down to the beginning of Chapter 1: | |
| Chapter: | 01, 02, 03, 04, 05, 06, 07, 08, 09, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27. |
Capites 1-9 |
|
M. TULLI CICERONIS
|
| I. 1. Q. Mucius augur multa narrare de C.
Laelio socero suo memoriter et iucunde solebat nec dubitare illum in omni sermone
appellare sapientem; ego autem a patre ita eram deductus ad Scaevolam sumpta virili toga,
ut, quoad possem et liceret, a senis latere numquam discederem; itaque nulta ab eo
prudenter disputata, multa etiam breviter et commode dicta memoriae mandabam fierique
studebam eius prudentia doctior. Quo mortuo me ad pontificem Scaevolam contuli, quem unum
nostrae civitatis et ingenio et iustitia praestantissimum audeo dicere. Sed de hoc alias;
nunc redeo ad augurem. 2. Cum saepe multa, tum memini domi in hemicyclio sedentem, ut solebat, cum et ego essem una et pauci admodum familiares, in eum sermonem illum incidere, qui tim forte multis erat in ore. Meministi enim profecto, Attice, et eo magis, quod P. Sulpicio utebare multum, cum is tribunus pl.[plebis] capitali odio a Q. Pompeio, qui tum erat consul, dissideret, quocum coniunctissime et amantissime vixerat, quanta esset hominum vel admiratio vel querela. 3. Itaque tum Scaevola cum in eam ipsam mentionem incidisset, exposuit nobis sermonem Laeli de amicitia habitum ab illo secum et cum altero genero, C. Fannio M. f. [Marci filio], paucis diebus post mortem Africani. Eius disputationis sententias memoriae mandavi, quas hoc libro exposui arbitratu meo; quasi enim ipsos induxi loquentes, ne "inquam" et "inquit" saepius interponeretur, atque ut tamquam a praesentibus coram haberi sermo videretur. 4. Cum enim saepe mecum ageres, ut de amicitia scriberem aliquid, digna mihi res cum omnium cognitione, tum nostra familiaritate visa est. Itaque feci non invitus, ut prodessem multis rogatu tuo. Sed ut in Catone Maiore, qui est scriptus ad te de senectute, Catonem induxi senem disputantem, quia nulla videbatur aptior persona, quae de illa aetate loqueretur, quam eius, qui et diutissime senex fuisset et in ipsa senecture praeter ceteros floruisset, sic, cum accepissemus a patribus maxime memorabilem C. Laeli et P. Scipionis familiaritatem fuisse, idonea mihi Laeli persona visa est, quae de amicitia ea ipsa dissereret, quae disputata ab eo meminisset Scaevola. Genus autem hoc sermonum positum in hominum veterum auctoritate, et eorum inlustrium, plus nescio quo pacto videtur habere gravitatis; itaque ipse mea legens sic adficior interdum, ut Catonem, non me loqui existimem. 5. Sed ut tum ad senem senex de senectute, sic hoc libro ad amicum amicissimus scripsi de amicitia. Tum est Cato locutus, quo erat nemo fere senior temporibus illis, nemo prudentior; nunc Laelius et sapiens (sic enim est habitus) et amicitiae gloria excellens de amicitia loquetur. Tu velim a me animum parumper avertas, Laelium loqui ipsum putes. C. Fannius et Q. Mucius ad socerum veniunt post mortem Africani; ab his sermo oritur, respondet Laelius, cuius tota disputatio est de amicitia, quam legens te ipse cognosces. |
| II. 6. Fannius. Sunt ista, Laeli;
nec enim melior vir fuit Africano quisquam nec clarior. Sed existimare debes omnium oculos
in te esse coniectos unum; te sapientem et appellant et existimant. Tribuebatur hoc modo
M. Catoni, scimus L. Acilium apud patres nostros appellatum esse sapientem, sed uterque
alio quodam modo, Acilius, quia prudens esse in iure civili putabatur, Cato, quia multarum
rerum usum habebat; multa eius et in senatu et in foro vel privsa prudenter vel acta
constanter vel responsa acute ferebantur; propterea quasi cognomen iam habebat in
senectute sapientis. 7. Te autem alio quodam modo non solum natura et moribus, verum etiam
studio et doctrina esse sapientem, nec sicut vulgus, sed ut eruditi solent appellare
sapientem, qualem in reliqua Graecia neminem (nam qui septem appellantur, eos, qui ista
subtilius quaerunt, in numero sapientium non habent), Athenis unum accepimus, et eum
quidem etiam Apollinis oraculo sapientissimum iudicatum; hanc esse in te sapientiam
existumant, ut omnia tua in te posita esse ducas humanosque casus virtute inferiores
putes. Itaque ex me quaerunt, credo ex hoc item Scaevola, quonam pacto mortem Africani
feras, eoque magis, quod proximis Nonis cum in hortos D. Bruti auguris commentandi causa,
ut adsolet, venissemus, tu non adfuisti, qui diligentissime semper illum diem et illud
munus solitus esses obire. 8. Scaevola. Quaerunt quidem, C. Laeli, multi, ut est a Fannio dictum, sed ego id respondeo, quod animum adverti, te dolorem, quem acceperis cum summi viri, tum amicissumi morte, ferre moderate nec potuisse non commoveri nec fuisse id humanitatis tuae; quod autem Nonis in conlegio nostro non adfuisses, valetudinem respondeo causam, non maestitiam fuisse. Laelius. Recte tu quidem, Scaevola, et vere; nec enim ab isto officio, quod semper usurpavi, cum valerem, abduci incommodo meo debui, nec ullo casu arbitror hoc constanti homini posse contingere, ut ulla intermissio fiat officii. 9. Tu autem, Fanni, quod mihi tantum tribui dicis, quantum ego nec adgnosco nec postulo, facis amice; sed, ut mihi videris, non recte iudicas de Catone; aut enim nemo, quod quidem magis credo, aut, si quisquam, ille sapiens fuit. Quo modo, ut alia omittam, mortem filli tulit! memineram Paulum, videram Galum, sed hi in pueris Cato in perfecto et spectato viro. 10. Quam ob rem cave Catoni anteponas ne istum quidem ipsum, quem Apollo, ut ais, sapientissimum iudicavit; huius enim facta, illius dicta laudantur. De me autem, ut iam cum utroque loquar, sic habetote: |
| III. Ego si Scipionis desiderio me moveri negem, quam id recte faciam, viderint sapientes; sed certe mentiar. Moveor enim tali amico orbatus, qualis, ut arbitror, nemo umquam erit, ut confirmare possum, nemo certe fuit; sed non egeo medicina, me ipse consolor, et maxime illo solacio, quod eo errore careo, quo amicorum decessu plerique angi solent. Nihil mali accidisse Scipioni puto, mihi accidit, si quid accidit; suis autem incommodis graviter angi non amicum sed se ipsum amantis est. 11. Cum illo vero quis neget actum esse praeclare? Nisi enim, quod ille minime putabat, inmortalitatem optare vellet, quid non adeptus est, quod homini fas esset optare? qui summam spem civium, quam de eo iam puero habuerant, continuo adulescens incredibili virtute superavit, qui consulatum petivit numquam, factus consul est bis, primum ante tempus, iterum sibi suo tempore, rei publicae paene sero, qui duabus urbibus eversis inimicissimis huic imperio non modo praesentia, verum etiam futura bella delevit. Quid dicam de moribus facillimis, de pietate in matrem, liberalitate in sorores, bonitate in suos, iustitia in omnes? nota sunt vobis. Quam autem civitati carus fuerit, maerore funeris indicatum est. Quid igitur hunc paucorum annorum accessio iuvare potuisset? Senectus enim quamvis non sit gravis, ut memini Catonem anno ante, quam est mortuus, mecum et cum Scipione disserere, tamen aufert eam viriditatem, in qua etiam nunc erat Scipio. 12. Quam ob rem vita quidem talis fuit vel fortuna vel gloria, ut nihil posset accedere, moriendi autem sensum celeritas abstulit; quo de genere mortis difficile dictu est, quid homines suspicentur, videtis; hoc vere tamen licet dicere, P. Scipioni ex multis diebus, quos in vita celeberrimos laetissimosque viderit, illum diem clarissimum fuisse, quom senatu dimisso domum reductus ad vesperum est a patribus conscriptis, populo Romano, sociis et Latinis, pridie quam excessit e vita, ut ex tam alto dignitatis gradu ad superos videatur deos potius quam ad inferos pervenisse. |
| IV. 13. Neque enim adsentior iis, qui
haec nuper disserere coeperunt, cum corporibus simul animos interire atque omnia morte
deleri; plus apud me antiquorum auctoritas valet, vel nostrorum maiorum, qui mortuis tam
religiosa iura tribuerunt, quod non fecissent profecto, si nihil ad eos pertinere
arbitrarentur, vel eorum, qui in hac terra fuerunt magnamque Graeciam, quae nunc quidem
deleta est, tum florebat, institutis et praeceptis suis erudierunt, vel eius, qui
Apollinis oraculo sapientissimus est iudicatus, qui non tum hoc, tum illud, ut in
plerisque, sed idem semper, animos hominum esse divinos, iisque, cum ex corpore
excessissent, reditum in caelum patere, optimoque et iustissimo cuique expeditissimum. 14. Quod idem
Scipioni videbatur, qui quidem, quasi praesagiret, perpaucis ante mortem diebus, cum et
Philus et Manlius adesset et alii plures, tuque etiam, Scaevola, mecum venisses, triduum
disseruit de re publica; cuius disputationis fuit extremum fere de inmortalitate animorum,
quae se in quiete per visum ex Africano audisse dicebat. Id si ita est, ut optumi cuiusque
animus in morte facillime evolet tamquam e custodia vinclisque corporis, cui censemus
cursum ad deos faciliorem fuisse quam Scipioni? Quocirca maerere hoc eius eventu vereor ne
invidi magis quam amici sit. Sin autem illa veriora, ut idem interitus sit animorum et
corporum nec ullus sensus maneat, ut nihil boni est in morte, sic certe nihil mali; sensu
enim amisso fit idem, quasi natus non esset omnino, quem tamen esse natum et nos gaudemus
et haec civitas, dum erit, laetabitur. 15. Quam ob rem cum illo quidem, ut
supra dixi, actum optime est, mecum incommodius, quem fuerat aequius, ut prius introieram,
sic prius exire de vita. Sed tamen recordatione nostrae amicitiae sic fruor, ut beate
vixisse videar, quia cum Scipione vixerim, quocum mihi coniuncta cura de publica re et de
privata fuit, quocum et domus fuit et militia communis et, id in quo est omnis vis
anicitiae, voluntatum, studiorum, sententiarum summa consensio. Itaque non tam ista me
sapientiae, quam modo Fannius commemoravit, fama delectat, falsa praesertim, quam quod
amicitiae nostrae memoriam spero sempiternam fore, idque eo mihi magis est cordi, quod ex
omnibus saeculis vix tria aut quattuor nominantur paria amicorum; quo in genere sperare
videor Scipionis et Laeli amicitiam notam posteritati fore. 16. Fannius. Istuc quidem, Laeli, ita necesse est. Sed quoniam amicitiae mentionem fecisti et sumus otiosi, pergratum mihi feceris, spero item Scaevolae, si, quem ad modum soles de ceteris rebus, quom ex te quaeruntur, sic de amicitia disputaris quid sentias, qualem existumes, quae praecepta des. Scaevola. Mihi vero erit gratum; atque id ipsum cum tecum agere conarer, Fannius antevortit. Quam ob rem utrique nostrum gratum admodum feceris. |
| V. 17. Laelius. Ego vero non gravarer, si mihi ipse confiderem; nam et praeclara res est et sumus, ut dixit Fannius, otiosi. Sed quis ego sum aut quae est in me facultas? Doctorum est ista consuetudo, eaque Graecorum, ut iis ponatur, de quo disputent quamvis subito; magnum opus est egetque exercitatione non parva. Quam ob rem, quae disputari de amicitia possunt, ab eis censeo petatis, qui ista profitentur; ego vos hortari tantum possum, ut amicitiam omnibus rebus humanis anteponatis; nihil est enim tam naturae aptum, tam conveniens ad res vel secundas vel adversas. 18. Sed hoc primum sentio, nisi in bonis amicitiam esse non posse; neque id ad vivum reseco, ut illi, qui haec subtilius disserunt, fortasse vere, sed ad communem utilitatem parum; negant enim quemquam esse virum bonum nisi sapientem. Sit ita sane; sed eam sapientiam interpretantur, quam adhuc mortalis nemo est consecutus, nos autem ea, quae sunt in usu vitaque communi, non ea, quae finguntur aut optantur, spectare debemus. Numquam ego dicam C. Fabricium, M'. Curium, Ti. Coruncanium, quos sapientes nostri maiores iudicabant, ad istorum normam fuisse sapientes. Quare sibi habeant sapientiae nomen et invidiosum et obscurum, concedant, ut viri boni fuerint. Ne id quidem facient, negabunt id nisi sapienti posse concedi. 19. Agamus igitur pingui, ut aiunt, Minerva. Qui ita se gerunt, ita vivunt, ut eorum probetur fides, integritas, aequitas, liberalitas, nec sit in eis ulla cupiditas, libido, audacia, sintque magna constantia, ut ii fuerunt, modo quos nominavi, hos viros bonos, ut habiti sunt, sic etiam appellandos putemus, quia sequantur, quantum homines possunt, naturam optimam bene vivendi ducem. Sic enim mihi perspicere videor, ita natos esse nos, ut inter omnes esset societas quaedam, maior autem, ut quisque proxume accederet. Itaque cives potiores quam peregrini, propinqui quam alieni; cum his enim amicitiam natura ipsa peperit; sed ea non satis habet firmitatis. Namque hoc praestat amicitia propinquitati, quod ex propinquitate benevolentia tolli potest, ex amicitia non potest; sublata enim benevolentia amicitiae nomen tollitur, propinquitatis manet. 20. Quanta autem vis amicitiae sit, ex hoc intellegi maxime potest, quod ex infinita societate generis humani, quam conciliavit ipsa natura, ita contracta res est et adducta in angustum, ut omnis caritas aut inter duos aut inter paucos iungeretur. |
| VI. Est enim amicitia nihil aliud nisi omnium divinarum humanarumque rerum cum benevolentia et caritate consensio; qua quidem haud scio an excepta sapientia nihil melius homini sit a dis inmortalibus datum. Divitias alii praeponunt, bonam alii valetudinem, alii potentiam, alii honores, multi etiam voluptates. Beluarum hoc quidem extremum, illa autem superiora caduca et incerta, posita non tam in consiliis nostris quam in fortunae temeritate. Qui autem in virtute summum bonum ponunt, praeclare illi quidem, sed haec ipsa virtus amicitiam et gignit et continet, nec sine virtute amicitia esse ullo pacto potest. 21. Iam virtutem ex consuetudine vitae sermonisque nostri interpretemur nec eam, ut quidam docti, verborum magnificentia metiamur virosque bonos eos, qui habentur, numeremus, Paulos, Catones, Galos, Scipiones, Philos; his communis vita contenta est; eos autem omittamus, qui omnino nusquam reperiuntur. 22. Talis igitur inter viros amicitia tantas opportunitates habet, quantas vix queo dicere. Principio qui potest esse vita "vitalis," ut ait Ennius, quae non in amici mutua benevolentia conquiescat? Quid dulcius quam habere, quicum omnia audeas sic loqui ut tecum? Qui esset tantus fructus in prosperis rebus, nisi haberes, qui illis aeque ac tu ipse gauderet? adversas vero ferre difficile esset sine eo, qui illas gravius etiam quam tu ferret. Denique ceterae res, quae expetuntur, opportunae sunt singulae rebus fere singulis, divitiae, ut utare, opes, ut colare, honores, ut laudere, voluptates, ut gaudeas, valetudo, ut dolore careas et muneribus fungare corporis; amicitia res plurimas continet; quoquo te verteris, praesto est, nullo loco excluditur, numquam intempestiva, numquam molesta est; itaque non aqua, non igni, ut aiunt, locis pluribus utimur quam amicitia. Neque ego nunc de vulgari aut de mediocri, quae tamen ipsa et delectat et prodest, sed de vera et perfecta loquor, qualis eorum, qui pauci nominantur, fuit. Nam et secundas res splendidiores facit amicitia et adversas partiens communicansque leviores. |
| VII. 23. Quomque plurimas et maximas
commoditates amicitia contineat, tum illa nimirum praestat omnibus, quod bonam spem
praelucet in posterum nec debilitari animos aut cadere patitur. Verum enim amicum qui
intuetur, tamquam exemplar aliquod intuetur sui. Quocirca et absentes adsunt et egentes
abundant et inbecilli valent et, quod difficilius dictu est, mortui vivunt; tantus eos
honos, memoria, desiderium prosequitur amicorum. Ex quo illorum beata mors videtur, horum
vita laudabilis. Quodsi exemeris ex rerum natura benevolentiae coniunctionem, nec domus
ulla nec urbs stare poterit, ne agri quidem cultus permanebit. Id si minus intellegitur,
quanta vis amicitiae concordiaeque sit, ex dissensionibus atque ex discordiis perspici
potest. Quae enim domus tam stabilis, quae tam firma civitas est, quae non odiis et
discidiis funditus possit everti? Ex quo, quantum boni sit in amicitia, iudicari potest. 24.
Agrigentinum quidem doctum quendam virum carminibus Graecis vaticinatum ferunt, quae in
rerum natura totoque mundo constarent, quaeque moverentur, ea contrahere amicitiam,
dissipare discordiam. Atque hoc quidem omnes mortales et intellegunt et re probant.
Itaque, si quando aliquod officium extitit amici in periculis aut adeundis aut
communicandis, quis est, qui id non maximis ecferat laudibus? Qui clamores tota cavea
nuper in hospitis et amici mei M. Pacuvi nova fabula! cum ignorante rege, uter Orestes
esset, Pylades Orestem se esse diceret, ut pro illo necaretur, Orestes autem, ita ut erat,
Orestem se esse perseveraret. Stantes plaudebant in re ficta; quid arbitramur in vera
facturos fuisse? Facile indicabat ipsa natura vim suam, cum homines, quod facere ipsi non
possent, id recte fieri in altero iudicarent. Hactenus mihi videor de amicitia quid sentirem potuisse dicere; si quae praeterea sunt (credo autem esse multa), ab iis, si videbitur, qui ista disputatnt, quaeritote. 25. Fannius. Nos autem a te potius; quamquam etiam ab istis saepe quaesivi et audivi non invitus equidem; sed aliud quoddam filum orationis tuae. Scaevola. Tum magis id diceres, Fanni, si nuper in hortis Scipionis, cum est de re publica disputatum, adfuisses. Qualis tum patronus iustitiae fuit contra accuratam orationem Phili! Fannius. Facile id quidem fuit, iustitiam iustissimo viro defendere. Scaevola. Quid? amicitiam nonne facile ei, qui ob eam summa fide constantia iustitiaque servatam maxumam gloriam ceperit? |
| VIII. 26. Laelius. Vim hoc quidem
est adferre. Quid enim refert, qua me ratione cogatis? Cogitis certe. Studiis enim
generorum, praesertim in re bona, cum difficile est, tum ne aequum quidem obsistere. Saepissime igitur mihi de amicitia cogitanti maxime illud considerandum videri solet, utrum propter inbecillitatem atque inopiam desiderata sit amicitia, ut dandis recipiendisque meritis quod quisque minus per se ipse posset, id acciperet ab alio vicissimque redderet, an esset hoc quidem proprium amicitiae, sed antiquior et pulchrior et magis a natura ipsa profecta alia causa. Amor enim, ex quo amicitia nominata est, princeps est ad benevolentiam coniungendam. Nam utilitates quidem etiam ab iis percipiuntur saepe, qui simulatione amicitiae coluntur et observantur temporis causa, in amicitia autem nihil fictum est, nihil simulatum et, quidquid est, id est verum et voluntarium. 27. Quapropter a natura mihi videtur potius quam ab indigentia orta amicitia, adplicatione magis animi cum quodam sensu amandi quam cogitatione, quantum illa res utilitatis esset habitura. Quod quidem quale sit, etiam in bestiis quibusdam animadverti potest, quae ex se natos ita amant ad quoddam tempus et ab eis ita amantur, ut facile earum sensus appareat. Quod in homine multo est evidentius, primum ex ea caritate, quae est inter natos et parentes, quae dirimi nisi detestabili scelere non potest; deinde cum similis sensus extitit amoris, si aliquem nacti sumus, cuius cum moribus et natura congruamus, quod in eo quasi lumen aliquod probitatis et virtutis perspicere videamur. 28. Nihil est enim virtute amabilius, nihil, quod magis adliciat ad diligendum, quippe cum propter virtutem et probitatem etiam eos, quos numquam vidimus, quodam modo diligamus. Quis est, qui C. Fabrici, M'. Curi non cum caritate aliqua benevola memoriam usurpet, quos numquam viderit? Quis autem est, qui Tarquinium Superbum, qui Sp. Cassium, Sp. Maelium non oderit? Cum duobus ducibus de imperio in Italia est decertatum, Pyrrho et Hannibale; ab altero propter probitatem eius non nimis alienos animos habemus, alterum propter crudelitatem semper haec civitas oderit. |
| IX. 29. Quodsi tanta vis probitatis est,
ut eam vel in eis, quos numquam vidimus, vel, quod maius est, in hoste etiam diligamus,
quid mirum est, si animi hominum moveantur, cum eorum, quibuscum usu coniuncti esse
possunt, virtutem et bonitatem perspicere videantur? Quamquam confirmatur amor et
beneficio accepto et studio perspecto et consuetudine adiuncta, quibus rebus ad illum
primum motum animi et amoris adhibitis admirabilis quaedam exardescit benevolentiae
magnitudo. Quam si qui putant ab inbecillitate proficisci, ut sit, per quem adsequatur,
quod quisque desideret, humilem sane relinquunt et minime generosum, ut ita dicam, ortum
amicitiae, quam ex inopia atque indigentia natam volunt. Quod si ita esset, ut quisque
minimum esse in se arbitraretur, ita ad amicitiam esset aptissimus; quod longe secus est. 30. Ut enim
quisque sibi plurimum confidit, et ut quisque maxime virtute et sapientia sic munitus est,
ut nullo egeat suaque omnia in se ipso posita iudicet, ita in amicitiis expetendis
colendisque maxime excellit. Quid Enim? Africanus indigens mei? Minime hercule! ac ne ego
quidem illius; sed ego admiratione quadam virtutis eius, ille vicissim opinione fortasse
non nulla, quam de meis moribus habebat, me dilexit; auxit benevolentiam consuetudo. Sed
quamquam utilitates multae et magnae consecutae sunt, non sunt tamen ab earum spe causae
diligendi profectae. 31. Ut enim benefici liberalesque sumus, non ut exigamus gratiam (neque
enim beneficium faeneramur, sed natura propensi ad liberalitatem sumus), sic amicitiam non
spe mercedis adducti, sed quod omnis eius fructus in ipso amore inest, expetendam putamus.
32. Ab
his, qui pecudum ritu ad voluptatem omnia referunt, longe dissentiunt, nec mirum; nihil
enim altum, nihil magnificum ac divinum suspicere possunt, qui suas omnes cogitationes
abiecerunt in rem tam humilem tamque contemptam. Quam ob rem hos quidem ab hoc sermone
removeamus, ipsi autem intellegamus natura gigni sensum diligendi et benevolentiae
caritatem facta significatione probitatis. Quam qui adpetiverunt, adplicant se et propius
admovent, ut et usu eius, quem diligere coeperunt, fruantur et moribus sintque pares in
amore et aequales propensioresque ad bene merendum quam ad reposcendum, atque haec inter
eos sit honesta certatio. Sic et utilitates ex amicitia maximae capientur, et erit eius
ortus a natura quam ab inbecillitate gravior et verior. Nam si utilitas amicitias
conglutinaret, eadem commutata dissolveret; sed quia natura mutari non potest, idcirco
verae amicitiae sempiternae sunt. Ortum quidem amicitiae videtis, nisi quid ad haec forte
vultis. Fannius. Tu vero perge, Laeli; pro hoc enim, qui minor est natu, meo iure respondeo. Scaevola. Recte tu quidem. Quam ob rem audiamus. |
|
