|
I. 1. Cum propter
egregiam et singularem Cn. Planci, iudices, in mea salute custodienda
fidem tam multos et bonos viros eius honori viderem esse fautores,
capiebam animo non mediocrem voluptatem quod, cuius officium mihi
saluti fuisset, ei meorum temporum memoriam suffragari videbam.
Cum autem audirem meos partim inimicos, partim invidos huic accusationi
esse fautores, eandemque rem adversariam esse in iudicio Cn. Plancio
quae in petitione fuisset adiutrix, dolebam, iudices, et acerbe
ferebam, si huius salus ob eam ipsam causam esset infestior quod
is meam salutem atque vitam sua benivolentia praesidio custodiaque
texisset. 2. nunc autem vester, iudices, conspectus et consessus
iste reficit et recreat mentem meam, cum intueor et contemplor unum
quemque vestrum. video enim hoc in numero neminem cui mea salus
non cara fuerit, cuius non exstet in me summum meritum, cui non
sim obstrictus memoria benefici sempiterna. itaque non extimesco
ne Cn. Plancio custodia meae salutis apud eos obsit qui me ipsi
maxime salvum videre voluerunt, saepiusque, iudices, mihi venit
in mentem admirandum esse M. Laterensem, hominem studiosissimum
et dignitatis et salutis meae, reum sibi hunc potissimum delegisse
quam metuendum ne vobis id ille magna ratione fecisse videatur.
3. quamquam mihi non sumo tantum neque adrogo, iudices, ut Cn. Plancium
suis erga me meritis impunitatem consecutum putem. Nisi eius integerrimam
vitam, modestissimos mores, summam fidem, continentiam, pietatem,
innocentiam ostendero, nihil de poena recusabo; sin omnia praestitero
quae sunt a bonis viris exspectanda, petam, iudices, a vobis ut,
cuius misericordia salus mea custodita sit, ei vos vestram misericordiam
me deprecante tribuatis. equidem ad reliquos labores, quos in hac
causa maiores suscipio quam in ceteris, etiam hanc molestiam adsumo,
quod mihi non solum pro Cn. Plancio dicendum est, cuius ego salutem
non secus ac meam tueri debeo, sed etiam pro me ipso, de quo accusatores
plura paene quam de re reoque dixerunt.
|
|
|
II. ...5. sed
mihi in causa facili atque explicata perdifficilis, iudices, et
lubrica defensionis ratio proponitur. nam, si tantum modo mihi necesse
esset contra Laterensem dicere, tamen id ipsum esset in tanto usu
nostro tantaque amicitia molestum. vetus est enim lex illa iustae
veraeque amicitiae quae mihi cum illo iam diu est, ut idem amici
semper velint, neque est ullum amicitiae certius vinculum quam consensus
et societas consiliorum et voluntatum. mihi autem non id est in
hac re molestissimum, contra illum dicere, sed multo illud magis
quod in ea causa contra dicendum est in qua quaedam hominum ipsorum
videtur facienda esse contentio. 6. quaerit enim Laterensis atque
hoc uno maxime urget qua se virtute, qua laude Plancius, qua dignitate
superarit. ita, si cedo illius ornamentis, quae multa et magna sunt,
non solum huius dignitatis iactura facienda est sed etiam largitionis
recipienda suspicio est; sin hunc illi antepono, contumeliosa habenda
est oratio, et dicendum est id quod ille me flagitat, Laterensem
a Plancio dignitate esse superatum. ita aut amicissimi hominis existimatio
offendenda est, si illam accusationis condicionem sequar, aut optime
de me meriti salus deserenda.
|
|