Sermonum Liber Alter
by Quintus Horatius Flaccus (Horace)
Hyperlink Index |
|
| To jump straight to a specific Satire, click the hyperlink bookmark for that Satire below, or scroll down to the beginning of Satire 1: | |
| Satire: | 01, 02, 03, 04, 05, 06, 07, 08. |
Sermo IThere is no distinct evidence that the two books of Satires were published separately so as to need an introduction to each, yet this Satire serves as a sort of introduction to the second book, as Satire I. 1 is an introduction to the whole. We have in this a defence of the poet's treatment of satire, in answer to the many charges which had been made by his enemies and critics, upon the reading of the various pieces in a rather large circle of friends. That the Satires must have been given to the world separately in this quasi-public way appears from I. 2. 27 and I. 4. 92. The conception of the piece is perfectly natural, and in the highest degree witty and humorous. Horace is supposed to take advice of an old lawyer as to his proper course, in view of the contradictory criticisms made upon his work; and in the conversation which ensues he treats the subject from all sides, while at the same time he keeps the person of the lawyer distinct from his own in a perfectly dramatic form. As a piece of composition it could hard be excelled. |
|
| I. Horat. Sunt quibus in satura videor nimis acer et ultra legem tendere opus; sine nervis altera, quicquid composui, pars esse putat, similisque meorum mille die versus deduci posse. Trebati, quid faciam praescribe. Trebat. Quiescas. Horat. Ne faciam, inquis, omnino versus? Trebat. Aio. Horat. Peream male, si non optimum erat; verum nequeo dormire. Trebat. Ter uncti transnanto Tiberim, somno quibus est opus alto, irriguumque mero sub noctem corpus habento. Aut, si tantus amor scribendi te rapit, aude Caesaris invicti res dicere, multa laborum praemia laturus. Horat. Cupidum, pater optime, vires deficiunt; neque enim quivis horrentia pilis agmina nec fracta pereuntis cuspide Gallos aut labentis equo describat volnera Parthi. Trebat. Attamen et iustum poteras et scribere fortem, Scipiadam ut sapiens Lucilius. Horat. Haud mihi deero, cum res ipsa feret. Nisi dextro tempore, Flacci verba per attentam non ibunt Caesaris aurem, cui male si palpere, recalcitrat undique tutus. Trebat. Quanto rectius hoc, quam tristi laedere versu Pantolabum scurram Nomentanumque nepotem, cum sibi quisque timet, quamquam est intactus, et odit! Horat. Quid faciam? Saltat Milonius, ut semel icto accessit fervor capiti numerusque lucernis; Castor gaudet equis, ovo prognatus eodem pugnis; quot capitum vivunt, totidem studiorum milia: me pedibus delectat claudere verba Lucili ritu, nostrum melioris utroque. Ille velut fidis arcana sodalibus olim credebat libris, neque, si male cesserat, usquam decurrens alio, neque si bene; quo fit ut omnis votiva pateat veluti descripta tabella vita senis. Sequor hunc, Lucanus an Apulus anceps: nam Venusinus arat finem sub utrumque colonus, missus ad hoc, pulsis, vetus est ut fama, Sabellis, quo ne per vacuum Romano incurreret hostis, sive quod Apula gens seu quod Lucania bellum incuteret violenta. Sed hic stilus haud petet ultro quemquam animantem, et me veluti custodiet ensis vagina tectus; quem cur destringere coner, tutus ab infestis latronibus? O pater et rex Iuppiter, ut pereat positum robigine telum, nec quisquam noceat cupido mihi pacis! At ille qui me commorit ('melius non tangere!' clamo), flebit et insignis tota cantabitur urbe. Cervius iratus leges minitatur et urnam, Canidia Albuci quibus est inimica venenum, grande malum Turius, si quid se iudice certes. Ut quo quisque valet suspectos terreat, utque imperet hoc natura potens, sic collige mecum: dente lupus, cornu taurus petit: unde nisi intus monstratum? Scaevae vivacem crede nepoti matrem; nil faciet sceleris pia dextera: mirum, ut neque calce lupus quemquam neque dente petit bos: sed mala tollet anum vitiato melle cicuta. Ne longum faciam: seu me tranquilla senectus exspectat seu Mors atris circumvolat alis, dives, inops, Romae, seu fors ita iusserit, exul, quisquis erit vitae, scribam, color. Trebat. O puer, ut sis vitalis metuo, et maiorum ne quis amicus frigore te feriat. Horat. Quid, cum est Lucilius ausus primus in hunc operis componere carmina morem, detrahere et pellem, nitidus qua quisque per ora cederet, introrsum turpis, num Laelius aut qui duxit ab oppressa meritum Carthagine nomen, ingenio offensi, aut laeso doluere Metello famosisque Lupo cooperto versibus? Atqui primores populi arripuit populumque tributim, scilicet uni aequus virtuti atque eius amicis. Quin ubi se a volgo et scaena in secreta remorant virtus Scipiadae et mitis sapientia Laeli, nugari cum illo et discincti ludere, donec decoqueretur holus, soliti. Quicquid sum ego, quamvis infra Lucili censum ingeniumque, tamen me cum magnis vixisse invita fatebitur usque invidia, et, fragili quaerens illidere dentem, offendet solido,--nisi quid tu, docte Trebati, dissentis. Trebat. Equidem nihil hinc diffindere possum. Sed tamen ut monitus caveas, ne forte negoti incutiat tibi quid sanctarum inscitia legum: si mala condiderit in quem quis carmina, ius est iudiciumque. Horat. Esto, si quis mala; sed bona si quis iudice condiderit laudatus Caesare? si quis opprobriis dignum latraverit, integer ipse? Trebat. Solventur risu tabulae, tu missus alibis. |
