|
VII. Proscripti
Regis Rupili pus atque
venenum
hybrida quo pacto
sit Persius ultus,
opinor
omnibus et lippis
notum et tonsoribus esse.
Persius hic permagna negotia dives habebat
Clazomenis, etiam litis
cum Rege molestas,
durus homo, atque
odio qui posset
vincere Regem,
confidens tumidusque,
adeo sermonis amari,
Sisennas, Barros
ut equis praecurreret
albis.
Ad Regem redeo. Postquam
nihil inter utrumque
convenit (hoc
etenim sunt omnes iure
molesti,
quo fortes, quibus
adversum bellum
incidit; inter
Hectora Priamiden
animosum atque inter
Achillem
ira fuit capitalis,
ut ultima divideret
mors,
non aliam ob causam nisi quod virtus in utroque
summa fuit: duo
si discordia vexet
inertis,
aut si disparibus bellum incidat, ut Diomedi
cum Lycio Glauco, discedat pigrior, ultro
muneribus missis): Bruto praetore
tenente
ditem Asiam, Rupili et Persi par
pugnat, uti non
compositum melius
cum Bitho Bacchius.
In ius
acres procurrunt,
magnum spectaculum uterque.
Persius exponit causam; ridetur
ab omni
conventu; laudat
Brutum laudatque cohortem:
solem Asiae Brutum appellat, stellasque salubris
appellat comites, excepto Rege; canem
illum,
invisum agricolis
sidus, venisse. Ruebat,
flumen ut hibernum, fertur quo rara
securis.
Tum Praenestinus
salso multoquo
fluenti
expressa arbusto
regerit convicia,
durus
vindemiator et
invictus, cui saepe
viator
cessisset, magna
compellans voce cuculum.
At Graecus, postquam
est Italo perfusus aceto,
Persius exclamat: 'Per magnos, Brute, deos te
oro, qui reges
consueris tollere,
cur non
hunc Regem iugulas?
Operum hoc, mihi
crede, tuorumst.'
|
