|
XIX. Prisco
si credis, Maecenas docte,
Cratino,
nulla placere diu nec vivere carmina possunt,
quae scribuntur aquae potoribus. Ut
male sanos
adscripsit Liber
Satyris Faunisque
poetas,
vina fere dulces oluerunt
mane Camenae.
Laudibus arguitur
vini vinosus Homerus;
Ennius ipse pater
nunquam nisi potus ad arma
prosiluit dicenda.
'Forum Putealque
Libonis
mandabo siccis, adimam cantare severis.'
Hoc simul edixi,
non cessavere poetae
nocturno certare mero, putere diurno.
Quid si quis vultu
torvo ferus et pede
nudo
exiguaeque togae
simulet textore
Catonem,
virtutemne repraesentet moresque Catonis?
Rupit Iarbitam Timagenis
aemula lingua,
dum studet urbanus
tenditque disertus
haberi.
Decipit exemplar
vitiis imitabile.
Quodsi
pallerem casu, biberent
exsangue cuminum.
O imitatores, servum
pecus, ut mihi saepe
bilem, saepe iocum vestri movere tumultus!
Libera per
vacuum posui vestigia
princeps,
non aliena meo pressi
pede. Qui sibi fidet,
dux reget examen.
Parios ego primus
iambos
ostendi Latio, numeros aminosque secutus
Archilochi, non res
et agentia verba
Lycamben.
Ac ne me foliis
ideo brevioribus ornes
quod timui mutare
modos et carminis
artem,
temperat Archilochi
Musam pede mascula
Sappho,
temperat Alcaeus, sed rebus et ordine
dispar,
nec socerum quaerit
quem versibus oblinat atris,
nec sponsae laqueum famoso
carmine nectit.
Hunc ego non alio dictum prius ore Latinus
vulgavi fidicen; iuvat
immemorata ferentem
ingenuis oculisque
legi manibusque teneri.
Scire velis mea
cur ingratus opuscula lector
laudet ametque domi, premat extra limen iniquus?
Non ego ventosae
plebis suffragia venor
impensis cenarum
et tritae munere vestis;
non ego, nobilium scriptorum
auditor et ultor,
grammaticas ambire
tribus et pulpita
dignor.
Hinc illae lacrimae.
'Spissis indigna
theatris
scripta pudet recitare et nugis addere
pondus'
si dixi, 'Rides,' ait,
'et Iovis auribus ista
servas; fidis enim manare
poetica mella
te solum, tibi pulcher.' Ad haec ego naribus
uti
formido, et luctantis
acuto ne secer ungui,
'Displicet iste locus,' clamo, et diludia
posco.
Ludus enim genuit
trepidum certamen
et iram,
ira truces inimicitias et funebre
bellum. |